«Бибур!»
гиребон раҳо накарда, гуфт усто. Зуҳур зайле ки шамшер рўи соиди ў гузошта буд, нигоҳ медошт.
Ба зону нишаст усто. Мазмун, зўри сари ўро хам кардан надошт ва бо чунин роҳ сари Зуҳурро хам кардан мехост. Усто вазн андохт, то Зуҳур зону занад, ба хок ҷўлад. Миёни ў дард кард, ки хам хўрд, бар сари усто вазн андохт, вале ба хок нарасид.
— Вой, хонем!!! – фарёд зад Шарифа. Ҷўраву Сангин дартоз омада, аз паси гиребони Зуҳур дошта, кашиданд, аммо қувваташон нарасид. Нафаси Зуҳур тангӣ кард, сурх шуд, дам кард. Усто ба замин ҳамвор мегашт, то бо вазнаш Зуҳур биафтад. Аммо нафасгардон ноилоҷ будани корро пай бурда, гиребони ҷомаашро қолаби мушти усто бо шамшер буррид. Дасти усто шалапӣ ба танаш бархўрд, аммо «гиребон» раҳо накард.
— Вой дод-э! Кушт! Золим мардакро кушт!
Овоз баровард Шарифа ва Зуҳур ба худ омада, каме хешро пас кашид ва пас-пас рафт, аз дарвоза баромад...
...Ҳамсояҳо омаданд ва шамшери урён дар даст шитобон кўчаро нишеб шудани Зуҳурро дида, овоза карданд, ки бар қасди духтараш усторо куштааст...
Усторо ў накуштааст, фақат боиси маргаш шуд...
Гуфторҳои пурмаъниву пуралам рўзи дигар шуданд; вақте ки занҳо овоз меандохтанд, ҷаҳр мерафтанду судур, қиссаи марги муфоҷоти усторо мегуфтанд: дар нафиру шевану мўяи занҳо фоҷиаҳои замон ифода меёфт. Аз ҳунари усто, аз мардикории ў, аз ёрони бохтааш, аз маҳрумии дидори писар ва аз золимии Зуҳури худнамо гуфтор мекарданд; баъзан яккагўӣ буд, буррову фаҳмо; баъзан мағал мешуд, ношунаво... Шахи Сафед, ки болои боғи усто чу соябон буд, шояд қабат-қабат сабт карда бошад навҳагариҳоро...
Чил гузашт, сол гузашт... Модар Ҷўраву Сангинро нишонду гуфт: «Бурҳон нест, агар шумо қасоси падар ситонида натавонед, худам меситонам.»

Ҷўра падарро хоб дид. Хоб дид, ки саропо сафед пўшида, аз
кадом сафари дур омада, бо писарон такудав ҳам накарда, модарро сару либоси тоза пўшонд ва арўссифат гирифту бурд. Ҷўра
ҳарчанд аз паси онҳо дод зад, ки дар хона саробон нест, онҳоро
сағир кардан гуноҳ аст, падар эътиборе надод. Ба ҷои ў Шарифа
нигашта, ишора кард, ки осуда бошанд, ў баргашта меояд... Онҳо
мерафтанд, баччаҳо мегиристанд. Аз куҷое Бурҳон пайдо шуда,
ҳамчу марди бузург, ҳатто аз падар ҳам калонтару босалобаттар
ба онҳо муроҷиат кард: «Бас кунед, гиря хосият надорад!» ва худ
бар асари падару модар нигарист, ки чӣ тозаву озода пўшидаанд,
мисли як ҷуфти кабўтар ва ғайб зад. Ҷўра розӣ нест, ки падар модарро бубарад ва ба Сангин рў овард, то аз пасашон рафта модарро боздоранд, зеро имкон надорад чунин рухдод...