...Ва ин замон аз рўдхона садои тирпарронӣ омад. Нуралӣ хаёл кард, ки ҷисмаш сўрох шуд. Ба зўри шонаву китфон ғелидан хост, аммо садои гирифтаву занонае ўро боздошт. Нуралӣ нанигарист ҷониби овоз. Зайле, ки ғел гашта буд – ба паҳлўи рост мехобид ва гўш ба қимор шуд, ки ў чӣ гўяд. Ў низ дергоҳ овоз набаровард, чизе напурсид, маслиҳате надод, барои рўболо гаштан мададе накард, дасту пояшро накушод, балки мисли соя тори сараш омад.
Хеле нигоҳ кард ва пурсид:
— Ман – Мирзо Аҳё... Ту кистӣ?
— Ман ҳамроҳи аскари сурх... Ту ҳамроҳи кистӣ?
— Донӣ, ки Армияи Сурх чӣ гуфтанӣ гап?
— …
— Карӣ? Гунгӣ?! – Ба нўги пой ўро тела дода рўболо гардонд Мирзо Аҳё ва дид, ки лаб во накарда чун дандон сояд ў. Ва боз дид, ки баробари садои пулемёт чун ба худ кашида шуд. Ҳамин қадар пай бурд ў, аммо нафрину ҳаяҷони ботинии ўро дарк накард, сўхтани дилу ҷигарашро пай набурд; гумонаш, ки чашм пўшидани асир аз дунё дил канданаш бошад... – Баччагӣ накун, гап зан... Аз ҳаром мурдан, гуфта мурдан беҳтар...
Нуралӣ чашм пўшид. Нахост чашмони тези Мирзо Аҳёро тори сар бинад, нахост маслиҳати аз касе шунидаи ўро шунавад; ягон ҳарф моли ў набуд, балки тўтиёна такрор мекард суханони дигаронро; Нуралӣ чашм сахттар баст, ки муроде ҳосил мегашта бошад. Даруни чашмонаш сурати ин мард монданд, боз сурати бародараш Қаҳҳор ва муқоиса шуданд худ аз худ. Нуралӣ чизеро дарёфт миёни эшон; чашмони тезашон ба ҳам монанд ва боз чизе пайдо кардан хост... чизе набуд...
— Ту донӣ, ки Армияи Сурх чӣ гуфтанӣ гап? – Мирзо Аҳё дарёз нигарон истод, то ҷавобе гўяд, гунг бошад ҳам, сар ҷунбонад...
Нуралӣ чашмони пўшидаро накушод, саволи ўро дар сар таҳлил мекард, ки чӣ маънӣ дорад? Оё худи ў донад, ки Армияи Сурх чист? Ва ин Армияи Сурх барои кист? Ҳамин чизро пурсидан хост, аммо забонаш нарафт.
— Армияи Сурх озодибахши мазлумон аст...
— Мо озод ҳастем, ба мо озодӣ лозим нест... Озодӣ ба ту лозим... Худатро гирифтор кардаӣ, ба ту лозим.
Мирзо Аҳё қадаме пас рафт. Аз ҳарфи ў тарсида пас рафт ва худ аз худ хандид:
— Ту озод?.. Бо чунин аҳвол?!
— Ҳо, ту бо он аҳвол – асир, ман ба ин аҳвол – озод... Ва агар ман ба ин ҳол мурам, беармон мурам... Агар ту бо он ҳол мурӣ, асир мурӣ... Ту фурўхта ҳастӣ, имон ҳам надорӣ... Ман аз касе муттаҳам нестам, мурам, озод бимурам...
— Фикр бикун, бачча... Агар ин суханонатро ба командир расонам, ба ҷаҳаннам меравӣ...