Зеҳн
Сорбон. куллиёт. Ҷилди 1

Агенти Зеҳнӣ · 3 ноябри 2026 · 470 саҳифа

Адабиёт
Аз аввал хондан

Ман аввал ҳаросидам, ки даруни мадраса дароям; вақте ки ба назди зинаҳои манора омадам, баданамро ларза гирифт, вале оҳиста-оҳиста кабўтар барин ром шудам. Мадрасаро гирд гаштам ва бо зинаҳо ба манора баромадам. Аз гурс-гурси пои худам ваҳмам омад. Боло баромадам, ки шаҳрро тамошо кунам. Ҳар вақт ки имконият ёфтам, аз он баландӣ хонаамонро меҷустам, ки чӣ хел менамояд ва аз хонаҳои ҳамсояҳо чӣ фарқе дорад. Вале медидам, ки хонаи мо дар байни биноҳои болохонадор ба назар наменамояд. Пас, фақат як чиз боиси ифтихори ман мешавад, ки пас аз асрҳо дарҳои ин мадрасаро падарам аз нав сохтааст ва ин ҷо аз они мост.
Ман мехостам Аҳрорро ҳамроҳ гирам, то бар ин баландиҳо бароем. Баъд ман аз ин ҷо ба ў кабўтар дошта диҳам, вале аз шарм ўро даъват накардам. Кабўтарон гирди сарам ҷамъ омада, «ку-ку-ку» мегуфтанд, шину хез мекарданд, хас оварда, лона месохтанд, ба чўҷаҳояшон дон медоданд ва парвоз меомўхтанд.
Хурсанд мешудам, ки онҳо аз они мананд ва ҳамин қадар дунёӣ дорам. Ман посбони ин кабўтаронам, касе ҳақ надорад, ки онҳоро сайд кунад. Боре аз баландӣ дидам, ки Аҳрор аз назди манора мегузарад, фарёд задам: «Аҳрор-акаа!» Вай ба атроф назар кард, соҳиби овозро меҷуст, маро надид.
«— Аҳрор-акааа!» Манора акси садо дод, дилам ба ваҳм омад.
Ин дафъа худамро каме намоён кардам ва кабўтари сафеди навболро партофтам. Кабўтар пар-пар зада паст фаромад ва ба лаби боме нишаст. Ҳамин дам чашми Аҳрор ба ман афтод ва дастонашро ба лаб бурда гуфт:
— Дар он ҷо чӣ кор мекунӣ?!
— Бозӣӣ! – ҷавоб додам.
— Фуро, зуд фуроо, он ҷо ҷои бозӣ нее!!!
— Не, шумо ин ҷо биёед. Биёед, ман ба шумо кабўтар дошта медиҳам!.. Зудтар!
— Не, не, худат зуд фуроо!
Садои ў базўр ба гўшам мерасид. Фаромадам. Ҳамин ки наздик омадам, «чӣ, девона шудӣ магар?» гўён Аҳрор маро сарзаниш кард.
Ба назарам чунин расид, ки дар зиндагӣ аз ин ҷаҳолати пасттаре нест. Муборизон барои он хушбахтанд, ки дар роҳи бозхостҳояшон ҷон бохта, ба олам номи нек гузоштаанд. Ман ҳам он вақт ҳис кардам, ки чаро ин қадар афсонаҳои «Лайлӣ ва Маҷнун», «Хусраву Ширин» ба кас таъсир мекунанд, чаро ин қадар афсўс мехўрӣ, ки онҳо ба муродашон нарасидаанд...
Аз Аҳрор хафа шуда, чанд рўз гап назадам. Ў ин ҳолати маро пай бурд магар, ки наздам омада гуфт: «кабўтар дошта диҳам?»
Ҷавоб надодам.

пешина
аз 470
навбатӣ