Тири ишора ба нишон расид. Ғурури плантатор аз нав бедор шуд ва ӯ ҷавоб дод.
— Духтарҷонам Луиза! Чӣ тур ту ба модарат монанд ҳастӣ? Ман бошам аз ту шак доштам. Бубахш маро, духтараки пурғурурам! Гузаштаро фаромӯш мекунем. Худат ҳал кун. Ба рад кардани таклифи ӯ ихтиёр дорӣ.

Боби LXXXV

АММАБАЧАИ РАҲМДил

Луиза Пойндекстер аз озодие, ки падараш ба ӯ дод, истифода намуд. Аз байни як соат нагузашта ӯ ба Колхаун қатъиян ҷавоби рад дод.
Ӯ сеюмин маротиба буд, ки Луизаро ба занӣ мехост. Ростӣ гап, ду дафъаи аввал ӯ бо киноя гуфта буд.
Ин маротибаи сеюм буд, ҷавоб ҳам мебоист охирин мешуд.
Ҷавоб хеле оддӣ буд. Луиза кӯтоҳакак гуфт: «Не», ва ба таври возеҳ илова намуд: «Ҳеҷ гоҳ».
Ӯ суханони худро нарму мулоим накарда рӯйрост гуфт.
Колхаун ягон қадар тааҷҷуб накарда истода гӯш меандохт.
Зоҳиран, ӯ маътали ҷавоби рад буд.
Ягон рагу паи чеҳрааш наҷунбид, рангаш напарид ва ҳеҷ гуна аломати ноумедӣ, ки дар чунин лаҳзаҳо мушоҳида мешаванд, аз худ зоҳир накард. Ӯ мисли паланге, ки ба болои қурбонии худ чахиданӣ аст, дар назди тагодухтари соҳибҷамолаш меистод. Гӯё ӯ ба Луиза гуфтанӣ буд: «Як дақиқа нагузашта дигар хел нағма хоҳӣ сар кард».
Вале ӯ гуфт:
— Ту шӯхӣ мекунӣ, Лу?
— Не, сэр. Магар суханони ман ба шӯхӣ монанданд?
— Ту тамоман фикр накарда ҷавоб додӣ.
— Дар бораи чӣ?
— Дар хусуси бисёр чизҳо.
— Масалан?
— Пеш аз ҳама дар бораи он ки чӣ тавр ман туро дӯст медорам.
Луиза гап назада истод.
— Ман туро дӯст медорам, — ба гап давом намуд Колхаун, — чунон дӯст медорам, ки ин хел як маротиба дӯст медоранд!