ва таппонча ҳамоил буда, ба вай озодии амал дода шудааст. Аз ҷумлаи касоне, ки навакак маҳбусро посбонӣ мекарданд, ёрдамчиёне ёфт шуданд, ки худаш барин разил буданд.

Касони боқимонда ба ҳар он чӣ ки рӯй медод — аксарият бо таҳсину тақдири хомӯшона истода менигаранд, баъзеҳо ҳатто бо нидоҳои «Ба сари дор каш! Овез!» ҷаллодонро далер мекарданд.

Баъзеҳо ҳайрон мебошанд; якчанд кас раҳми мустангерро мехӯранд, вале ҳеҷ кадомашон ҷуръат намекунанд, ки ба ҳимояи ӯ бароянд.

Ҳалқаро ба гарданаш меандозанд. Нӯги дигари арғамчин аллакай ба шоҳи анҷир партофта шудааст...

Ба зудӣ Морис Чералд ҷон ба ҳақ месупорад!

Боби LXIV

ВОҚЕАИ ҒАЙРИЧАШМДОШТ

«Ба зудӣ Морис Чералд ҷон ба ҳақ месупорад!» — ҳар яке аз иштироккунандагони фоҷиае, ки дар ялангии беша авҷ мегирифт, ҳамин тавр фикр мекард. Ҳеҷ кас шубҳа надошт, ки боз як дақиқа мегузараду онҳо ҷасади ӯро дар шоҳи дарахти анҷир овезон мебинанд.

Вале дар ҳамин вақт воқеаи ғайричашмдоште рӯй дод.

Дар айни замон ва, гуфтан мумкин, дар ҳамон саҳна низ мазҳака намоиш дода шуд. Вале ба туфайли он ки ин дафъа фоҷиа комилан диққати ҳозиринро ба худ ҷалб намуда буд, мазҳака ба тамошобин монд.

Дар зимни ин артистони мазҳака ба роҳҳои худ комилан ҷиддӣ рафтор мекарданд. Онҳо ду нафар буданд: одам ва моддиён Фелим боз саҳнаеро, ки Исидораро дар ҳайрат монда буд, бозид.

Далелҳои Колҳаун ба оташи кинорталабӣ бештар доман мезаданд ва диққати издиҳомро фақат ба ҷинояткори асосӣ ҷалб менамуданд. Ҳеҷ кас парвои хизматгор надошт, ҳеҷ кас фикр намекард, ки ӯ шарик аст ё нест — ҳама фақат ба мустангер менигаристанд.

Вақте ки ҷаллодон ба дуруст намудани арғамчин машғул буданд, Фелимро тамоман аз хотир фаромӯш карданд, ва ӯ аз ин фурсат истифода бурданӣ шуд.

Ӯ дар рӯи алаф ғеҷида, ресмони дасту пояшро суст кард