Мурофиаи суд беш аз даҳ дақиқа давом намекунад, вале вакилони даъво аллакай ба як фикри муайяне меоянд.

Аксарияти онҳо комилан боварӣ ҳосил менамоянд, ки Генри Пойндекстер кушта шудааст ва ба марги ӯ Морис Чералд гунаҳгор мебошад.

Ҳар як тарафи кор, ки аллакай пешакӣ маълум буд, аз нав муҳокима ва санҷида мешавад: ба он далелҳои нав — бороний ва кулоҳ, ки навакак аз закале ёфт шуданд, илова мегарданд.

Баёноти Фелим, ки ихтилофнок ва ночаспон мебошад, боварибахш нест. Оё дигар хел шуданаш мумкин? Охир ин гапи бофтаи шарик мебошад. Баъзеҳо гӯш кардан намехоҳанд — онҳо касоне мебошанд, ки аз бетоқатӣ фарёд мезананд: «Қотил овехта шавад!»

Шояд, ҳукм аллакай муайян карда шуда бошад. Аргамчини як нӯғаш гиреҳ дар рӯи замин хобидааст. Ростӣ гап, ин лассо мебошад, вале барои чунин мақсад ин чизи аз ҳама мувофиқ. Шохи дарвозаи дарахти анҷир, ки дар он наздикӣ рӯида буд, комилан ҷои доруро мегирифт.

Пурсиши вакилони даъво гузаронида мешавад. Аз сад ҳаштод кас мегӯяд, ки Морис Чералд бояд бимирад. Зоҳиран, соати марғаш расида буд...

Ва ба ҳар ҳол ҳукм ба ҷо оварда намешавад. Лассо дар рӯи алаф беҳаракат мехобад.

Чаро ҳама худро аз он кӯнор мекашанд, гӯё он мори заҳрдор бошад, ки ҳеҷ кас ба он ҷуръати даст расондан намекунад.

Аксарият ба тарафдории ҳукми қатл гап заданд. Баъзеҳо қарордоди худро бо ҳақоратҳои қабеҳ қувват доданд. Чаро ҳукм ба ҷо оварда намешавад?

Барои чӣ? Барои он ки ҳамфикрим пурра нест. Ҳама ба ҳукм розӣ нестанд.

Дар байни вакилони даъво касоне ҳастанд, ки муқобили қатли Морис мебошанд. Беҷуръатона бошад ҳам, вале каме аз онҳо «не»-и худро гуфтанд.

Сабаби ба таъхир афтодани қатл ҳам ҳамин буд.

Дар байни акаллият худи раиси суд Сэм Мэнли, сардори «мунтазамиён» низ буд. Ӯ ҳанӯз ҳукм набаровардааст ва ҳатто қарори вакилони даъворо қабул накардааст.

— Ҳамватанон! — вақте мебинад, ки суханони ӯро мешунаванд, аз лаҳза истифода карда ба издиҳом фарёд мезанад ӯ. — Ба назарам, мо ба қадри кофӣ исбот надорем. Сухани гунаҳкорро шунидан лозим — албатта, вақте ки ӯ гап зада тавонад.