— Не, тағо, ман тамоман ҷиддӣ мегӯям.
— Ту гуфтани ҳастӣ, ки духтари ман ба ин ҷо омада буда-аст?
— Омада будааст? Вай ҳозир ҳам дар ҳамин ҷо — ман ба ин шубҳа надорам.
— Ҳеҷ мумкин не!
— Ба ин тараф нигаред!
Дари кулбаро навакак канда буданд. Дар кулба андоми ва-не намудор буд.
— Духтари ман!
Поиндекстер зуд ҷаста аз асп мефурояд ва саросемавор ба сӯи ҳакале равон мешавад. Колҳаун аз паси ӯ меравад. Ҳар ду ба кулба медароянд.
— Луиза, ин чӣ қорат?.. Маҷрӯҳ? Ин кӣ? Генри?
Ба ӯ ҷавоб надодан пеш, плантатор кулоҳ ва боронии Ген-риро мебинад.
— Вай худаш! Вай зиндааст! Худоро шукр!
Поиндекстер худро ба сӯи бистар ҳаво медиҳад.
Чароғи хурсандии вай ҳамон дам хомӯш мегардад. Чеҳраи рангпаридаи рӯи болишт — чеҳраи писари ӯ намебошад. План-татор нолишкунон худро якбора ба ақиб мекашад.
Гӯё ҳаяҷону изтироби Колҳаун беш асту кам не. Ӯ бо даҳ-шати тамом фарёд мезанад. Худро дарҳам кашида, оҳиста аз кулба мебарояд.
— Худоё худовандо! Ин худаш чӣ гап? — пичиррос мезанад плантатор.— Ин худаш чӣ гап? Оё ба ман фаҳмонида метавонӣ, Луиза?
— Не, падар. Ман якчанд дақиқа пеш ба ин ҷо омада бу-дам. Ман ӯро дар ҳамин аҳвол ёфтам. Ту худат мешунавӣ, ки ӯ ҳарза мегӯяд.
— Ва-а-ле... Генри чӣ?
— Ҳеҷ чиз фаҳмида гирифта натавонистам. Вақте ки ба ин ҷо даромадам, мистер Чералд танҳо буд. Хизматгораш на-буд, ӯ навакак гашта омад. Ман ҳанӯз ба пурсуҷӯи ӯ фурсат наёфтам.
— Вале... вале... тӯ роҳи ин ҷоро чӣ хел ёфта омадӣ?
— Ман дар хона истода натавонистам. Номуайяниӣ аз ҳад зиёд азиятбахш буд. Фикр кун — тамоман яккаву танҳо, фикру хаёл азобам медод, ки додари бадбахтам...
Поиндекстер парешонҳотирона ва ҳамоно бо аломати савол ба духтараш менигарад.
— Ман фикр кардам, ки шояд, Генри дар ин ҷо бошад.