— Аз Леона!

— Ин додарзодаи Мартинеси куҳансол, — мефаҳмонад яке аз ҳозирон. — Плантацияҳои вай бо плантацияҳои шумо ҳамҳудуданд, мистер Пойндекстер.

— Ҳа, ҳа, ин дуруст. Ман додарзодаи дон Сильвио Мартинес.

— Шумо рост аз асиендаи вай меоед? Барои исроркориам маро бубахшед, вале бовар кунед, мисс, ин кунҷковии мо аз бекорӣ не. Моро ба ин сабабҳои басе ҷиддӣ водор мекунанд.

— Бале, ман рост аз асиендаи Мартинес меоям, — гӯё суханони охирини ӯро нашунида бошад, ҷавоб медиҳад Исидора. — Ман расо ду соат аз ин пеш аз хонаи амакам баромада будам.

— Дар он сурат, бешубҳа, хабари одамкуширо шунидед?

— Бале, сеньор. Дирӯз дар ин бора дар хонаи амакам Сильвио гап зада буданд.

— Вале имрӯз, вақти баромада омаданатон дар поселка ягон хабари тоза набуд? Мо аз он ҷо хабар гирифта будем, вале хабарҳои мо гирифтагӣ барвақттар буд. Шумо ҳеҷ чиз нашунидед мисс.

— Ман фақат шунидам, ки ба кофтукови қотил отряде баромадааст. Отряди шумо, сеньор?

— Ҳа-ҳа, эҳтимол, онҳо моро дар назар дошта бошанд... Шумо дигар ҳеҷ чиз нашунидед?

— Ҳа, воқеан, шунидам, вале, сеньорҳо, хабари хеле аҷиб, чунон аҷиб ки шумо гумон мекунед, ки ман шӯхӣ мекунам.

— Чӣ хел хабар? — тахмин бист кас баробар мепурсад ва бо камоли диққат кунҷковона ба савораи соҳибҷамол менигаранд.

— Мегӯянд, ки ким-киро бесар дидаанд... ба асп савор... дар ҳамин ҷойҳо... Худоё раҳм кун! Мо, шояд, ба ҳамон ҷо наздик бошем. Ин дар қарибии Нуэсес, наздик ба гузаргоҳ, ки роҳ ба Рио-Гранде тоб мехӯрад. Вакеро ҳамин тавр гуфтанд.

— Эҳ, пас, ӯро ким-чи хел вакеро дидаанд?

— Бале, сеньорҳо, онҳо се нафар буданд ва қасам мехӯранд, ки ӯро дидаанд.

Он хотирҷамъии аҷибе, ки техасиҳо истода ба ҳикояти ӯ гӯш мекарданд, то як андоза Исидораро дар ҳайрат мемононад. Касе сабаби инро мефаҳмонад:

— Ҳамон савораи бесарро мо ҳам дидем, лекин аз дур. Вакеруи шумо ӯро аз наздик дидаанд — чӣ буданашро фаҳмиданд?