Зебро чунон моту мабҳут монда рафт, ки ӯ то ҳол дар умраш ба ин сон мутаҳайир нагардида буд.

Пас аз холӣ кардани тир Зеб Стумп якчанд сония аз сари зону нахест.

Агар то холӣ кардани тир тахтапушти ӯ ваҷаррос мезада бо-шад, акнун ларза ба андомаш афтид. Зеб на фақат мутаҳайир, балки аз даҳшат карахт шуда буд. Шикорчии пир боварии ко-мил дошт, ки тираш адл ба дили савора, ё худ, ба ҳар ҳол, ба он ҷое расидааст, ки мебоист бояд дили одам воқеъ гардида бошад.

Вай одам буд ё не? Зеб қарор дод, ки не. Ва агар асп, шиҳа-кашини тоқатфарсои иблисонаи ӯ намебуд, ки аз он шикорчӣ талҳакаф шуда, гӯё вараҷааш гирифта бошад, дарак-дарак ме-ларзид, ин фикр, шояд, ба вай таскин мебахшид. Зеб гурехтанӣ шуд, аммо аз ҷой хеста натавонист. Ва то дами дар фазои пур-моҳтоби дашт ғоиб гардидани савораи ваҳшатнок, ӯ ҳамоно ги-чу гаранг ба зону меистод. Фақат пас аз ин каме ба худ омада, мадори ба кулба баргаштан кард.

Ба кулба даромадан пас ба худ омад ва дар бораи ин ҳоди-саи аҷиб оромона фикр карда тавонист. Фикри худи иблисро ди-данаш якбора аз сараш дур нашуд. Вале аз рӯи фикри солим ба хулоса меомад, ки ин аз ақл берун аст. Аммо вай дигар ягон сабаб ёфта натавонист.

— Гумон аст... — давом намуд ӯ, — ки ҳамоно дар овозаш шубҳа ҳис карда мешуд, — гумон аст, ки ӯ маҳлуке аз он дунё омада бошад, — вагарна ба бадани вай расида шалаппос зада-ни тирро чӣ тавр мешунидам? Маълум, ки кӯргошим ба кадом-як бадан расид, — вале охир арвохҳо ҷисм надоранд... Май-лаш! — суханашро ба охир расонид шикорчӣ, ки зоҳиран дигар зӯр зада ба ин ҳодисаи аҷиб сабабе ёфтан намехост. — Дигар ҳоҷати майна об кардан нест! Аз ду яке: ё ин хӯсаест, ки ба он латтакӯҳна ҷой кардаанд, ё иблис!

Вақте ки Зеб ба кулба даромад, ҳамроҳи ӯ равшании осмо-ниранги пагоҳирӯзӣ ба он ҷо ворид гардид.

Акнун Фелимро бедор кардан лозим буд, ки ҳамроҳи бемор нишинад. Ӯ акнун хушёр шуда буд ва барои бисёр хобиданаш, худро каме гунаҳкор ҳис мекард ва хурсанд буд, ки ин вазифаро ба зиммаи худ мегирад.