Ҳамроҳи онҳо боз як афсари дигар буд, ки аз рӯи синну сол ва рутба аз онҳо калонтар буд — ӯ пагонҳои майорӣ дошт. Азбаски рутбаи вай дар қалъаи Инҷ аз ҳама баланд буд, илова кардан барзиёдӣ мебуд, ки ӯ ба гарнизон фармондеҳӣ мекард.

Ин суҳбат комилан шакли бетакаллуфона дошт, гӯё ҳамаи онҳо лейтенантҳои ҷавон буданд. Онҳо доир ба воқеаҳои рӯзона рӯй додагӣ суҳбат мекарданд.

— Лутфан гӯед, майор, — пурсид Генкок, — шумо, эҳтимол, ба куҷо асп тозонда рафтани мисс Пойндекстерро донед?

— Аз куҷо донам? — ҷавоб дод афсаре, ки савол ба ӯ дода шуда буд. — Дар ин бора аз аммабачаи ӯ Кассий Колхаун пурсед.

— Мо аз ӯ пурсидем, аммо ягон чизи таъин нагуфт. Зоҳиран аз мо зиёдтар намедонад. Ӯ ҳангоми бозгашт дуртар аз сайргоҳ онҳоро вомехӯрад. Онҳо дуру дароз беному нишон шуда мераванд ва назар ба кафки бадани аспонашон хеле дур рафта будаанд. Дар ин байн онҳо ба Рио-Гранде ва ҳатто дуртар рафта мерасиданд.

— Вақти гашта омаданаш шумо ба қиёфаи Колхаун аҳамият додед? — пурсид капитани пиёдагард.— Аз қошу қавоқаш барф меборид ва, зоҳиран, ким-чи гуна воқеаи басе ногувор хотирашро мушавваш мекард.

— Ҳа, дар ҳақиқат қиёфааш хеле маҳзун буд, — ҷавоб дод майор.— Аммо, боварӣ дорам, капитан Слоуман, шумо тахмин намекунед, ки ин...

— Рашк бошад? Ман ба ин шубҳа надорам. Ба ҷуз рашк дигар ҳеҷ чиз шуданаш мумкин нест.

— Чӣ тавр? Рашк ба Морис-мустангер? Монед-е. Гап намешудагӣ! Ба ҳар ҳол, аз ҳақиқат дур!

— Чаро, аз ҳақиқат дур, майор?

— Азизам, Слоумен, Луиза Пойндекстер — леди аст, Морис Ҷералд бошад...

— Шояд, сентльмен бошад — охир зоҳири кас фиребанда аст.

— Бало занад, — бо нафрат гуфт Кроссмен, — он тарафаш аспфурӯш! Майор дуруст мегӯяд: — ин аз ҳақиқат дур мебошад.

— Эҳ сентлменҳо! — ба таври пурмазмун сар ҷунбонида ба гап давом намуд афсари пиёдагард.— Шумо ман барин мисс Пойндекстерро нағз намедонед. Агар аз ҳад зиёд таъриф нашавад,