– Дар самти кӯчаи Сулҳ ва маҳаллаи Каҳкашон мағозаи арақфурӯшӣ нест. Аз ин рӯ ман ба дурустии суханони шумо шубҳа дорам…
– Чаро?
– Чунки шумо аз гуфтани ҳақиқат метарсед.
– Мехоҳед, ки ман аз худам ҳақиқатро бофта барорам.
– Не, барои мо ҳақиқат лозим, на суханҳои бофтаи шумо.
– Ман ҳам ҳақиқатро гуфтам.
– Моро лозим меояд, ки боз аз дигар кунҷ ба рафти ҳодисаҳо наззора намоем.
– Ин алакай кунҷи сеюм мешавад.
– Боке нест. Акнун бигӯед, ки шумо худ боре ҳам бо автомашинаатон дар ҳамон маҳалла будед?
– Магар донистани асрори ниҳони мардумон ба шумо хуш аст?
– Дар ин ҷо ман суол медиҳам ва шумо вазифадоред, ки ба суолҳои банда посух гӯед!
– Агар нагӯям чӣ?
– Ин кор ба нафъи шумо нест ва рафту мо ҳақиқати ҳолро собит насозем, гумон мекунам ҷони шумо ҳам аз хатар эмин намемонад.
– Ба фикри шумо касе ба ҷони банда таҳдид мекунад?
– Гумон мекунам, ки ҳамин хел аст.
– Чунин гумонҳои бад чӣ лозим?
– То бад нагӯйӣ нек пеш наояд гуфтаанд.
– Фарз намудем, ки ман ҳам борҳо дар он маҳалла будам.
– Танҳо бе фарз шавад! Будед ё не?
– Будам.
– Кай?
– Як шаб пештар.
– Тамом?
– Не.
– Дар давоми ду моҳи охир гоҳ–гоҳ, вале на бештар аз даҳ
– дувоздаҳ маротиба.
– Шуморо бо он маҳал чӣ пайвастагиест?
– Ман алакай гуфтам, ки намехоҳам номи касеро доғдор намоям.