РУБОӢ

Зулфи ту кашидам аз куҷо то ба куҷо,
Меҳри ту гузидам аз куҷо то ба куҷо;
Маҳро ба рухи ту нисбате кардам дӯш,
Имрӯз бидидам – аз куҷо то ба куҷо!

На сабр ба гӯшае нишонад моро,
На ақл ба коми дил расонад моро;
Чун ёр зи пеш мебиронад моро,
Ку марг, к-аз ин бозраҳонад моро!

Эй ҳаҷр, магар ниҳояте нест туро
В-эй ваъдаи васл, ғояте нест туро?
Эй ишқ, маро ба садҳазорон зорӣ
Куштӣ ту, дар ин кифояте нест туро?!

Бас шаб, ки ба рӯз бурдам андар талабат,
Бас рӯз, ки васл рондам аз васли лабат;
Рафтиву кунун рӯзу шабон мегӯям:
К-эй рӯзи висоли ёр, хуш бод шабат!

Эй рафта замир чун биҳишт аз ёдат,
Ангехта давлати ҷаҳон дилшодат.
Эй рӯзи ҷаҳон муборак аз талъати ту,
Наврӯзи ҷаҳон моҳи муборак бодат!

Дӣ бо ту чунон шудам ба як хост нишаст,
К-аз ман асаре намонд ҷуз бод ба даст!
Аз шарм бимирам, ар бипурсӣ фардо,
К-он дилшуда зинда ҳаст, гӯянд, ки ҳаст!

Дӣ мешуду аз шукуфа шохе дар даст,
Гуфтам ба шукуфа: ваъда ин буд ки ҳаст?
Баргашта ба таъна гуфт: эй ишвапараст,
Нашнидастӣ, ки ҳар чи бишкуфт, бибаст!

Дасте, ки гирифтӣ сари зулфайни чу шаст,
Пойе, ки раҳи ишқ наваштӣ пайваст,
З-он даст кунун дар дили ғам дорам пой,
З-он пой кунун бар сари дил дорам даст!