Хори суҳбат мабош, то бошӣ
Соҳиби сад ҳазор соҳибрай.

Қисса кӯтаҳ шуд, он кунам ҳама умр,
Чунки тавфиқ додам Эзиди ҳай,

Ки агар бар кафам ниҳӣ, пас аз он
Аз надомат рухам наорад хай.

Гар кунам хира, арна, худ сӯзам,
Гуфтаанд: охир-уд-даво-ал-кай.

Ин ҳама гуфтаму ҳамегуфтанд
Ғазабу шаҳват аз Салулу Убай.

Уҳда бар кист ин даъовиро?
Ҳимматам гуфт: қад заманта алай!

ШИКОЯТ АЗ ЗАМОНА

Гар нестӣ замона ба ҷангу набарди халқ,
Пайваста бо замона куҷо дар набардаме?

В-ар осиёи чарх ба рағмам нагардадӣ,
Дар ҷӯи осиё мутаваттин нагардаме.

Оби мурод зери пули кас намеравад,
В-арна қафо зи вартаи тӯфон нахӯрдаме.

Бо манғами харобии олам ба кулбае
Кай ҷуфт гардадӣ, агар озоду фардаме.

Нафсе,ки гар бад-он дигаре мубтало шудӣ,
Ман дар халоси ӯ, ба масал, ҳамла бурдаме.

Ё дар мадад чу муҳра миён бандаме ба меҳр ,
Ё, гӯиё, ки ҳодисаро ногузирдаме,

Ё каъбатайни ҷониби худ бозмоламе,
Ё худ бисоти ҳосили худ дарнавардаме.

Соҳибрай – соҳиброй, донишманд.
Ҳай – ҳаст.
Хай – арақ.
Охир-уд-даво-ал-кай – оқибати даво доғ кардан аст (мақоли арабӣ).
Салулу Убай – модари Абдулло Убай, ки ба мунофиқӣ машҳур буд.
Қад заманта алай – ман уҳдадори ту, ман зомини ту.