Накунам хидмату нагӯям шеър,
Гар ҷаҳон пур шавад зи Ҳотами Тай,

Ҷуз ки Пирӯзшоҳи одилро,
Он ки пирӯзӣ аст ротиби вай.

Дигар он, к-аз дурӯғ бошам дур,
Филмасал гар бувад биадношай.

Магар андар се гуна ҳукми нуҷум –
Чи бувад, пас куҷо бувад, пас кай?

Насиголам нифоқ, агарчи ҷаҳон
Пур шудаст аз Суҳайл то ба Ҷудай.

На хиёнат кунам, на андешам,
Анварӣ, бош, ме чи гӯӣ ҳай!

Худ кунад,ҳеч кас, ки дида бувад
Аз паси сури меҳр мотами дай?

Бад нагӯям, бигӯ, чаро гӯям,
Мумталиро, бувад, ки афтад кай!

Чун ман аз ҳеҷ кас набошам пур,
Ахтал он ҷо ҳамон бувад, к-Ахтай.

Номи кори дигар ҳаме набарам,
Ки надоранд оқилонаш пай.

Ки агар гӯям, арна, маҳфуз аст
Ирқи покам, чунон ки нур аз фай.

Дуздро нек донад аз коло
Посбони халақтуқу би ядай.

Раҳ зи номард гум шавад бар мард,
В-арна пайдо шудаст рушд аз ғай.

Биадно – паст, поин, забун; шай – чиз.
Сиголиш – мулоҳиза, машварат
Суҳайл, Ҷудай – ситораҳо.
Ахтал – шоире.
Ахтай – соқие.
Фай – соя.
Халақтуқу би ядай – Худо.
Рушд – роҳи рост; ғай – гумроҳӣ.