Бар ҳар ки арза доштам, аз ман карона кард,
Гӯӣ, ки сурати ғаму тимору дардаме.

Аз хоҷагони шаҳр чу ёрӣ наёфтам,
Гар хоҷа шаҳриёр набудӣ, чи кардаме?

Озодагист ҳуляи мардону эй дареғ,
Он дастгоҳ ку, ки ман озодмардаме!

ДАР ҲАҶВИ САЙФУДДИН

Ту, эй Сайф, занги аҷал чун нагирӣ,
Ки, алҳақ, ба инсоф дархӯрди онӣ!

Бад-ин тезию рӯшноию гавҳар
Туро дар куҷо мехӯрад зиндагонӣ?

На дар дасти тақдир мулке бигирӣ,
На дар ҳарби айём хуне биронӣ.

Туро Зулфиқори Алӣ худ гирифтам,
Гарон қалтабонӣ, гарон қалтабонӣ!

Ҳудуде, ки дар гарданат ҳаст воҷиб
Ба гӯши дилат чун фурӯ менахонӣ?

Бад-ин моя доду ситад баъди моҳе
Чи таъхири сард аст, чун метавонӣ?

Чаро қадри мардум надонӣ, валекин
Ту мардум наӣ, қадри мардум чӣ донӣ?

Харобии олам зи ту ҳаст пайдо,
Мабод он ки андар ҷаҳон ту бимонӣ!

НАСИҲАТ

Чун туро рӯзгор дод бидод
Ту чаро доди хеш настонӣ?

То тавонӣ, ба гирди шодӣ гард,
К-оядат гоҳи он, ки натвонӣ!

Ҳуля – зинат, ороиш.