Маро зи хидмати ту ҷоҳи туст монеъу бас,
Ки ҳоил аст маро ҷоҳи бекаронаи ту,

Вагарна мардумаки чашми ман чи хоҳад, он,
Ки муътакиф бинишинад бар остонаи ту!

---

Чунон зиндагонӣ кун, эй некрой,
Ба вақте ки иқбол додат Худой,

Ки хоянд аз баҳрат ангушти даст,
Гарат бар замин омад ангушти пой!

---

Бар офтоби ҳаводис бисӯзам, авлотар,
Ки баҳри соя бувад бар сарам сипоси Ҳумой.

Аз ин сипас ману кунҷею хонаи торик,
Ки сард шуд дили ман бар ҳавои боғу сарой!

---

Сарахс аз ҷаври беобию обӣ Дареғо, рӯй дорад дар харобӣ.

Зи беобӣ халосаш додӣ, аммо
Худовандо, халосаш деҳ зи обӣ!

ДАР ҲАҶВИ ҚОЗӢ НОСЕҲ

Он, ки соя-ш кас надид аз ғояти сатру салоҳ,
Бо Салоҳи Солеҳӣ шуд офтоб аз возеҳӣ.

Гарчи ройи ҳушёрат носеҳи аҳволи туст,
Як насиҳат гӯш дор аз банда, қозӣ Носеҳӣ:

Ҳар ки бар даргоҳу андар маҷлиси туст аз хадам,
Дар салоҳи кори туст, илло Салоҳи Солеҳӣ!

Ҳоил – монеъ, боздоранда, чизе миёни ду чиз.
Муътакиф – гӯшанишин.
Обӣ – қабилае.
Маънии байт: занат, ки аз мастурӣ кас сояашро намедид, бо Салоҳ Солеҳӣ – мулозими қозӣ дар робита шуд ва ин чун офтоб равшан аст.
Хадам – ходим, хидматгор.