В-аз фалак чандон ки хоҳӣ бешумор ,
Нафрати оҳуву хашми шер ҳаст.

Гар зи болои сипеҳр огаҳ наӣ, 3-ин қиёсе кун, ки андар зер ҳаст.

Даврҳо бигзашт, бар хони ниёз,
Кофирам, гар ҷуз қаноат сер ҳаст.

Номи осоиш ҳамебурдам шабе,
Чарх гуфто: «З-ин таманно дер ҳаст»…

ДАР НАСИҲАТУ ШИКОЯТИ ДАҲР

Бо яке мардаки каннос ҳамегуфтам дӣ:
«Ту чи донӣ, ки зи ғабни ту дилам чун хаста-ст?

Санъату хирфати мо ҳарду, ту медонӣ, чист,
Он чаро тезраву ин зи чи рӯй оҳиста-ст?»

Гуфт: «Аз айби худу аз ҳунари мо машинос,
Ин ки моро зи хиёр оташи варнӣ ҷастаст,

Корфармой диҳад равнақи кори ману ту,
Донад он кас, ки даме бо ману ту биншастаст.

Корфармои маро пояи ман маълум аст,
Лоҷарам, ҳоли ман аз банди тақозо растаст.

Боз чун гови харосаз тую аз пояи ту
Корфармои туро дида чунон барбастаст,

Ки чунон зан барад ӯ, к-он чи ту тартиб кунӣ,
Кардае донаму пардохтаю пайваста-ст.

Ё чунон донад, к-ин умри азизи уламо
Ҳамчу рӯзу шаби ҷуҳҳол матои раста-ст.

Ӯ чи донад, ки дар он шева чи хун бояд хӯрд,
Ки туро аз сари пиндор дар он пай хаста-ст!»

Каннос – бадбахтӣ.
Ғабн – фиреб.
Хиёр – бодиринг.
Варнӣ – равғани ҷило; рангу равған.
Яъне, ба ман ҳасад набар, ки корам дар равнақ аст.
Зан(н) – гумон.
Ҷуҳҳол – ҷоҳилон.