---

Ҷоно, агар ба ҷон-т биёбам, гарон набошӣ,
Ҷонам мабод, агар ба азизӣ чу ҷон набошӣ!

Ҳон, то қиёси кори худ аз дигарон нагирӣ,
Кори ту дигар аст, ту чун дигарон набошӣ!

Ишқат ба дил харидаму ҳаққо, ки суд кардам,
Ҷонам ба ғам бихар, ки ту ҳам бар зиён набошӣ.

Чун ман шумори ҳеҷ баду нек барнагирам,
Аз корҳои хеш, ки ту дар миён набошӣ.

Эй дар миёни кор кашида ба як раҳамро,
Воҷиб чунон кунад, ки чунин баркарон набошӣ.

Ҷуз ҳаҷри ту ба гирди ҷаҳон достон набошад,
Бо дӯстон ба васл чу ҳамдастон набошӣ.

Гӯӣ, ки ҷуз ба ҷону ҷаҳон ёри кас набошам,
Ҷоно, ба ҳар чи бошӣ, ҷуз ройгон набошӣ.

Бихрид Анварӣ-т ба ҷону ҷаҳон ба шарте,
К-аз вай ниҳону дур чу ҷону ҷаҳон набошӣ!

---

Маро вақте хуш аст имрӯзу ҳолӣ,
Қадаҳҳо пур кунеду ҳуҷра холӣ!

Кӣ донад, то чи хоҳад буд фардо,
Бизан рӯду биёвар бода ҳолӣ!

Гаҳе – дилсӯзтар аз рӯзи ҳиҷрон,
Майе – хуштар зи шабҳои висолӣ.

Зи табъи худ нахоҳад гашт гардун,
Агар з-ӯ шукр гӯӣ ё бинолӣ!

Қадаҳ бар дасти ман неҳ, то бинӯшам
Ба ёди Маҷдидин Зайнулмаъолӣ!

---

Гар ҷону дил ба дасти ғами ту надодаме,
Пои нишот бар сари гардун ниҳодаме!

Гар бими зулфи пурхами ту нестӣ маро,
Ин корҳои бастаи худ баркушодаме!