Ба ҳар даст хоҳӣ, бурун ой бо ман,
Зи ту дастбурду зи ман бурдборӣ!

Чӣ дорам зи ишқи ту – умре гузашта,
Наорӣ бад-ин хосият рӯзгоре.

Чу гӯям, ки хорам зи ишқи ту, гӯӣ:
Ҳам аз модари ишқ зодаст хорӣ!

Ман аз кори ту даст боре нашустам,
Зиҳӣ пойдорӣ, зиҳӣ дасткорӣ!

Ту дорӣ сари он, ки дар кори хешам,
Зи пой андарорию сар дарнаорӣ.

Дил он ҷо ниҳодам, ки аҳде бикардӣ,
Ба пойи вафо бар кадом устуворӣ?

Ҳамон беҳ, ки бо хӯи ту дил набандам,
Ки алҳақ, чунин хубхӯӣ надорӣ!

---

Гирифтам, к-аз ғами ман ғам надорӣ,
Афокаллаҳ, дурӯғе ҳам надорӣ.

Ба банди ишва поям баста медор,
К-аз ин сармоя боре кам надорӣ.

Ба дашноме, ки душманро бигӯянд,
Дилам дар дӯстӣ хуррам надорӣ.

Бирав, к-андар ситамкорӣ чу олам
Назире дар ҳама олам надорӣ!

Маро гӯӣ, чу з-ин дасте, ки ҳастӣ,
Чаро пои дилат маҳкам надорӣ?

Ҷавоби рост чун донӣ, ки талх аст,
Лаби ширин чаро барҳам надорӣ?

Дилам дар дасти туст, охир, маро низ
Дар ин як моҷаро маҳрам надорӣ.

Бидидам гарчи дарди Анвариро,
Туӣ марҳам, ту ҳам марҳам надорӣ.

Афокаллаҳ – Худо биомурзадат.