Зи ҷазъи лаъли ту дарҳол шуд равон пайдо
Ба ҷодувони ҳазину ба моликони ҳазин.

Яке ба ҳила ҳамегуфт: Мӯсӣ омад, ҳон,
Яке ба мужда ҳамегуфт: Исӣ омад, ҳин!

---

Эй қабои ҳусн бар болои ту,
Мояи хубӣ рухи зебои ту.

Ёди зулфат бурд оби рӯи сабр,
Оташи ғам гашт хоки пои ту.

Сад ҳазорон дил ба ғавғо бурдаӣ,
Шаҳр пуршӯр аст аз ғавғои ту.

Ҳар чи хоҳӣ аз ситамкорӣ, бикун,
Менагардад чарх ҷуз бо рои ту.

Гар ба хидмат кам расам, маъзур дор,
К-аз ғами ту нестам парвои ту!

---

Турки ман, эй ман саги ҳиндуи ту,
Дурам аз рӯи ту, дур аз рӯи ту.

Бар лабу чашмат ниҳодам дину дил,
Ҳарду бар тоқи хами абрӯи ту.

Ман ба гардат кай расам, чун бодро
Оби рӯят пай кунад дар кӯи ту.

Гӯӣ, аз ман бигзарон, мебигзарад
Ин камонро ҳам туву бозӯи ту.

Нест як найранги ту бе бӯи хун,
Гар маро рангест дар паҳлӯи ту.

Рӯзро рӯят ба силӣ хост зад,
Гар на дасте барниҳодӣ мӯи ту.

Зулфи марзангӯшро даври қабул
Бо саре шуд, бо сари гесӯи ту.

Ҷазъ – санги гаронбаҳо.