Дилам дар ишқи ту хун шуд, хурӯши ман ба гардун шуд,
Умеди ман дигаргун шуд, дареғо рӯзгори ман.

Ту бо ман дил дигар кардӣ, ба шаҳру деҳ самар кардӣ,
Шудӣ, бори дигар кардӣ, дареғо рӯзгори ман.

---

Эй боди субҳдам, хабаре деҳ зи ёри ман,
К-аз ҳаҷри ӯ шудаст пижӯлида кори ман.

Ӯ буд ғамгусори ман андар ҳама ҷаҳон,
Ӯ рафту нест ҷуз ғами ӯ ғамгусори ман.

Бекор нестам, ки маро ишқи ӯст кор,
Беёр нестам, чу ғамаш ҳаст ёри ман.

Ҳар гунае шумор гирифтам зи рӯи васл,
Ҳаргиз набуд фурқати ӯ дар шумори ман.

Ку он касе, ки кард шикоят зи рӯзгор,
То бингарад ба рӯзи ману рӯзгори ман!

Пурхун дилу канор ҳамехонам ин ғазал,
Бирбуд рӯзгор туро аз канори ман!

---

Чу кард хаймаи ҳуснат таноби хеш макин,
Хурӯши умр баромад зи осмону замин.

Ҷаҳониён ҳама волашуданду мегуфтанд,
Яке, ки ку тану ҷону яке, ки ку дилу дин?

Шигифт мондам дар боргоҳи давлати ту,
Аз он ки дидам аз ин дидаи ҳақиқатбин.

Равоқи ҳуҷраи дил сохт самт баҳри ту бахт,
Буроқи равзаи ҷон кард ақл баҳри ту зин.

Савол кардам дӯш аз хаёли булъаҷабат,
Ки аз чи ҳила шавам з-он ду лаъл шаккарчин?

Чу ёфт мӯи ту дар кӯи дилбарӣ имкон,
Чу ёфт рӯи ту дар роҳи ошиқӣ тамкин,

Пижулида – парешон.
Буроқ – асп.
Булъаҷаб – аҷиб, ғалатӣ.