Бе ёди рӯи хуби ту ар як нафас занам,
Маҳсуб нест он нафас аз зиндагониам.

Дарди ниҳониест маро аз фироқи ту,
Эй шодии ту офати дарди ниҳониам!

---

Дил бидодему ҷон намехоҳем,
Хилвате ҷуз ниҳон намехоҳем.

Аз ниҳоне, ки ҳаст хилвати мо,
Пои дил дар миён намехоҳем.

Хидмати ту маро зи ҷон беш аст,
Шояд ар, з-он ки ҷон намехоҳем.

Ҳастии ҷону дил хусумати мост,
Ҳастии ҳардувон намехоҳем.

Бо ту бӯи вуҷуди ҷон на хуш аст,
Луқма бар устухон намехоҳем.

Ману маъшуқаву бар ин мафзой,
Заҳмати дигарон намехоҳем!..

---

Эй бандаи рӯи ту худовандон,
Девонаи зулфи ту хирадмандон.

Бозори ҷамоли рӯи хубатро
Ороста раста-раста дилбандон.

Дар ҳар паси дар муҷовире дорӣ
Гирёну дар интизор дилхандон.

Чандин чи кунӣ ба ваъда дар бандам,
Айём вафо намекунад чандон…

Аз хӯи бадат шикояте дорам,
К-он нест нишони некпайвандон.

Ҳаҷрат ба ҷавоби он падид омад,
Гуфт ин-т ғам, Анварӣ – сару сандон!

Муҷовир – ҳамсоя; сокини ибодатгоҳ.
Сандон – асбобе, ки оҳани сӯзонро рӯи он гузошта, ба олате табдил медиҳанд.