Аз ман чу ҷаҳон мабур, ки ту донӣ,
К-аз давлати ин ҷаҳон туро дорам!

Бегона машав чу дину дил бо ман,
Чун бо ғами ту дил ошно дорам.

Гӯӣ, ки магӯй роз бо хасмон,
Ҳошолиллаҳ, ки ин раво дорам!

Лекин ба гил офтоб чун пӯшам,
Чун пушт чу моҳи нав дуто дорам?

---

Биё, ки бо сари зулфи ту корҳо дорам,
Зи ишқи рӯи ту дар сар хуморҳо дорам.

Биё, ки чун ту биёӣ, ба вақти дидани ту
Зи дидагон қадаматро нисорҳо дорам.

Биё, ки бе рухи гулрангу зулфи гулбӯят
Шикаста дар дилу дар дида хорҳо дорам.

Биё, ки дар паси зону зи чанд рӯзи фироқ
Ҳазорсола фузун интизорҳо дорам.

Чу омадӣ, марав аз дасти ман, ки дар ҳама умр
Ба бӯса бо лаби лаълат шуморҳо дорам.

На ҷаври бахти ману рӯзгори меҳнати ту
Захираҳои басе рӯзгорҳо дорам.

Маро зи ёд мабар, он мабин, ки дар руху чашм
Зи гӯшу гардани ту ёдгорҳо дорам.

Хатост ин, ки ҳамегӯям, ин тамаъ накунам,
Ки дастбурди тамаъ чандборҳо дорам.

Қарорҳои маро бо ту рангурӯе нест,
Ки бо замона аз ин сон қарорҳо дорам.

Зи кори хеш тааҷҷуб ҳамекунам, ё Раб,
Чу нордони фурӯбаста корҳо дорам!

---

То ба кӯи ту раҳгузар дорам,
Кас надонад, ки ман чи сар дорам.

Ҳошолиллаҳ – Худо нигаҳ дорад.