Гӯӣ, охир ин ҳама бегонаанд,
Ин надонам, ошно, ёре намонд.

Ишқро гуфтам, ки сабрам андакест,
Гуфт: «Инат бас, ки бисёре намонд!»

Анварӣ, бо хештан месоз, аз он-к
Дар диёри ёр дайёре намонд.

---

Ишқи ту зи дил бурид натвонад,
Васли ту ба ҷон харид натвонад.

Рӯи ту, агар на офтоб ояд,
Чун аст, дуруст дид натвонад.

Турфа шакарест он лабони ту,
Ҳар тӯтӣ аз ӯ мазид натвонад.

Ҳар ҷо, ки ту доми зулф густардӣ,
Як пашша аз ӯ парид натвонад.

Хоҳад, ки кунад мар-Анвариатро
Теғи ғами ту шаҳид, натвонад!

---

Гули рухсори ту чун даста бастанд,
Баҳору боғ дар мотам нишастанд.

Саборо пой дар зулфи ту бишкаст,
Чу чини зулфи ту барҳам шикастанд.

Кӣ хоҳад раст аз ин осеби фитна,
Ки нӯги хору барги гул нарастанд!

Киро дар боғи рухсорат бувад роҳ
Аз он дилҳо, ки дар зулфи ту бастанд,

Ки дар ҳар гулситонаш гоҳу бегоҳ
Зи ғамза-т як ҷаҳон туркони мастанд.

Чу дар пеши лабат аз бими чашмат
Ҳама хонандагон лабҳо бибастанд.

Дайёр – аҳли диёр, сокин.
Мазид – чашидан.