Гуфтам, ки ту аз замона беҳ бошӣ,
Худ ҳарду навола устухон омад.

Якбора сипар бар Анварӣ мафкан,
Бо ӯ ҳама вақт бар тавон омад!

---

Аҷаб, аҷаб, ки туро ёди дӯстон омад,
Даро, даро, ки зи ту кори мо ба ҷон омад.

Мабар, мабар хӯру хобам зи доғи ҳиҷрон беш,
Макун, макун, ки ғалат суду дил зиён омад.

Чи мекунӣ, ба чи машғулию чи металабӣ,
Чи гуфтамат, чи шунидӣ, чи дар гумон омад?

Мазан, мазан пас аз ин дар дил оташам, ки зи ту
Биё, биё, ки бад-ин хастадил ғамон омад.

Чунон ки буд гумони раҳӣ ба бадаҳдӣ,
Ба оқибат ҳама аҳди ту ҳамчунон омад.

Карона кардӣ аз ман, ту худ надонистӣ,
Ки дил зи ишқи ту якбора дар миён омад.

Макун такаббуру баҳри Худой, рост бигӯй,
Ки то ҳадиси манат ҳеҷ бар забон омад?

---

Рухи хубат Худой медонад,
Ки агар дар ҷаҳон ба кас монад.

Моҳро бар бисоти хубии ту
Ақл бар ҳеҷ гӯша наншонад.

Шуълаи офтобро бикашад,
Ҳуснат ар остин барафшонад.

Дар ҷаҳон барнаояд об ба об,
Ишқат ар об бар ҷаҳон ронад.

Гуфтамат: «Ҷон ба бӯсае бистон!»
Гуфтӣ: «Ар хасм бӯса бистонад!»

Бистадӣ ҷону бӯса менадиҳӣ,
Ин ҳадисат бад-он намемонад.