Ҳар хат, ки харитадори ӯ дошт,
Дар ҳусн ҳама музаввар омад.

Ҳусни ту чу шеъри Анварӣ низ
Гӯӣ, ба мизоҷ дигар омад.

---

Маро таъсири ишқат бар дил омад,
Ҳама даъвии ақлам ботил омад.

Дилам бурдӣ, ба ҷонам қасд кардӣ,
Маро ин воқеа бас мушкил омад.

Зи дил нолам, зи рӯи ту чи нолам,
Ба рӯям ҳар чи омад, з-ин дил омад.

Ҳисоби васл бо ишқат бикардам,
Маро садсола меҳнат ғофил омад.

Маро зулфат амал фармуд дар ишқ,
Ҳама дарди дилам з-ӯ ҳосил омад.

Ҳама рӯи замин ёре гузидам,
Валекин дар вафо сангиндил омад.

---

Ҷоно, дилам аз ғамат ба ҷон омад.
Ҷонам зи ту бар сари ҷаҳон омад.

Аз давлати ин ҷаҳон диле будам,
Он низ ба давлатат гарон омад.

Оре, ҳама давлате гарон ояд,
Чун пои ғами ту дар миён омад.

Дар роҳи ту корҳо, баномэзид,
Чун он ки бихостам, чунон омад.

Дар ҳуҷраи дил хаёли ту биншаст,
Чун ишқи ту дар миёни ҷон омад.

Ҷон бар дари дил бадард мегӯяд,
Дастуре ҳаст, дар тавон омад?

Аз дасти замона достон гаштам,
Чун пои дилам бар остон омад.

Музаввар – қалбакӣ, ботазвир.