В-ар умр ба коми ман нашуд коре
Дерам нашавад, агар нахоҳад шуд.

Бо ишқ даромадам ба дилтангӣ,
К-охир дили ӯ дигар нахоҳад шуд.

Ҳиҷрон-т ба таъна гуфт: «Ҷон мекан
В-аз дур ҳаменигар, нахоҳад шуд!»

Ҷуз васли туам намешавад дар сар,
З-ин кор чунин ба сар нахоҳад шуд.

Хун шуд дилам аз ғамат, чи мегӯям
Хун шуд дилу бас ҷигар нахоҳад шуд.

То кай сипарӣ бар Анварӣ охир,
Дар хок лагадсипар нахоҳад шуд!

---

Ҳусни ту бар моҳ лашкар мекашад,
Ишқи ту бар ақл ханҷар мекашад.

Хидматаш бар даст мегирад фалак,
Ҳар киро дасти ғамат бармекашад.

Дасти ишқат ҳар киро доман гирифт,
Доман аз ҳар ду ҷаҳон дармекашад.

Аз бари ту гар ғаме-м орад расул,
Ҷон ба сад шодӣ-ш дар бар мекашад.

Аз ҳама бешу камӣ дар меҳру ҳусн
Дил ба ҳар меъёр, к-ат бармекашад.

Он ки мегӯяд, ки аз зулфат ба танг
Бод шаб то рӯз анбар мекашад.

Ман, ки боре сар ба ришват медиҳам,
Зулфи ту бо ин ҳама сар мекашад.

Анварӣ бар пояи ту кай расад,
То қабулат поя бартар мекашад.

---

Падруд шаби дӯш, ки чун моҳ баромад,
Нохонда нигорам зи дари ҳуҷра даромад.