Дорад сари хун рехтанам ҳаҷри ту, донӣ,
Ҳаҷри ту чунин кор ба бегор надорад!

Гӯӣ, ки надорад ба ту қасде, ту чи донӣ,
Ин ҳаст ғами ҳаҷри ту, наҳмор надорад.

Бо ҳаҷри ту гуфтам, ки чи хезад зи касе, к-ӯ
Аз гулбуни айём на гул, хор надорад!

Гуфтӣ, ки чу дил ҷон бидеҳ, инкор надорӣ,
Ҷоно, ту нагӯӣ-ш, ки ин кор надорад.

Чун менаниюшад сухани Анварӣ охир,
Як раҳ ту бигӯ, гуфти туро хор надорад!

---

Ба бели ишқи ту дил гил надорад,
Ки роҳи ишқи ту манзил надорад.

Қадам бар ҷон ҳамебояд ниҳодан
Дар ин роҳу дилам он дил надорад.

Чу дил дар роҳи ту бастам, замон кист,
Ки ҳаҷрат кори ман мушкил надорад.

Беҳин сармоя сабру рӯзгор аст,
Дилам ин ҳар ду ҳам ҳосил надорад.

Киро пойоби пайванди ту бошад,
Ки дарёи ғамат соҳил надорад.

---

Орзуи рӯи ту ҷонам бибурд,
Кофариҳои ту имонам бибурд.

Аз ҷаҳон имону ҷоне доштам,
Ишқи ту ҳам ину ҳам онам бибурд.

Ғамзаҳо-т аз беху аз борам биканд,
Ишваҳот аз хону аз монам бибурд.

Шаҳнаи ишқат диламро чун бихонд,
Аз ҳисоби ҷуъли худ ҷонам бибурд.

Бегор – кори бемузди маҷбурӣ.
Наҳмор – бузург, беандоза, аҷиб.
Ҷуъл – музд.