Нашгифт, ки дар замин туӣ чун ту,
Моҳӣ тую маҳ бар осмон ёбад.

З-ин қарн қарини ту кай ояд кас,
То чун ту яке ба сад қирон ёбад!

---

Ҳуснат андар ҷаҳон намегунҷад,
Номат андар даҳон намегунҷад.

Рози ишқат ниҳон нахоҳад монд,
З-он ки дар ақлу ҷон намегунҷад.

Бо ғами ту чунон ягона шудам,
Ки дил андар миён намегунҷад.

Тамаъи васли ту надорам аз он-к
Ваъдаат дар забон намегунҷад.

Охир ин рӯзгор чандон монд,
Ки дурӯғе дар он намегунҷад.

Рӯй пинҳон макун, ки рози дилам
Беш аз ин дар ниҳон намегунҷад.

Гӯӣ: «Аз некуӣ рухи чу маҳам
Дар хами осмон намегунҷад!»

Чи аҷаб, шеъри Анвариро низ
Маънӣ андар баён намегунҷад!

---

Ёр гирди вафо намегардад,
Ҳоҷате з-ӯ раво намегардад.

Мо ба гирди дараш ҳамегардем,
Гарчи ӯ гирди мо намегардад.

Як замон суҳбати ҷудоии ёр
Аз бари мо ҷудо намегардад.

Ҳеҷ шаб нест, то зи хуни ҷигар
Бар сарам осиё намегардад!

Мубталоям ба ишқ, кист, ки ӯ
Ба ғамаш мубтало намегардад!