Афғонҳо давида омада, сари аспро мебуранд ва ба тарафи хонаи бобои Толиб нигариста, ўро дашном медиҳанд, зеро мефаҳманд, ки ин дафъа низ чашмаш расид.
Бидуни образҳои марказӣ дар қисса бо амалиёти як гурўҳ олимон, ба монанди роҳбари Пажўҳишгоҳи Академияи улуми Ҷумҳурии Тоҷикистон, доктори илмҳои физика Камолиддинов Ҳаёт мегардем, ки барои кушодани моҳияти мавзўъ ҳиссаи босазо мегузоранд.
Ба қатори образҳои манфӣ метавон Нигор (модари Фирўз ва ҳамсари домулло Зариф) ва Расулро шомил намуд, ки ҳамчун «ошиқу маъшуқа»–и булҳавас, фосиқ ва айшпараст намудор мегарданд. Онҳо ба ҳам дил бохта. тайёранд, ки яке аз шавҳар ва дигаре аз завҷаи хеш ҷудо шаванд. Ба ин маънӣ гуфтугўйи телефонии онҳоро метавон мисол овард:
–...То имрўз ҷангал ҳам аз ҳисоби ман буд, – хандида гуфт Нигор. Акнун вақти он расидааст, ки шикорчӣ худаш ин тарафи корро бинад.
– Аслан мо ҳарду шикорчием.
– Не, ман аз сайде беш нестам ва намедонам, ки чаро аз сайёд дил канданӣ надорам.
– Ва сайёд ҳам бе чунин сайди зебо ҳеҷ аст.
– Агар сайёд бе сайдаш натавонад, пас чаро чорае намеандешад?
– Гуфтам–ку боз каме сабр кардан даркор.
– Ё мехоҳӣ аввал ман аз Зариф ҷудо шавам?
– Не, аввал ман бояд аз ҳамсарам ҷудо шавам (саҳ.30–31).
Нигор Бурҳонова фарзанди аввалини хонадон ва ниҳоят нозпарвард буд. Ў ҳанўз ҳангоми дар синфи нуҳум хонданаш ба доми ишқи Фирдавс ном яке аз хешовандонаш афтод ва ба гапи падару модар гўш накарда, баъди аз мактаб ронда шудан, аз хона гурехт ва танҳо баъди як ҳафта тағояш вайро аз хонаи падари Фирдавс (писархолааш) ба назди падару модараш баргардонд. Беору номусии ў ба дараҷае расид, ки модараш ба рўяш торсакие фароварда хитоб намуд: «Хуш, маззаи ишкро чашидӣ, бубин, чӣ кор кардӣ, ҳам худ ва ҳам ману падаратро дар байни дўсту душман шарманда сохтӣ». Мутаассифона, панду насиҳатҳои падару модар ба гўши Нигори якрав ва сабукпо надаромаданд.