Замоне сарангуштро мемакид,
Замоне хурӯшиданӣ мекашид.

Чу Симурғро бачча шуд гурсуна,
Ба парвоз баршуд баланд аз буна,

Яке ширхора хурӯшанда дид,
Замин ҳамчу дарёи ҷӯшанда дид,

Зи хоро-ш гаҳвораву доя хок,
Тан аз ҷома дуру лаб аз шир пок,

Ба гирд-андараш тирахоки нажанд,
Ба сар бар-ш хуршед гашта баланд,

Палангаш будӣ кошкӣ мому боб,
Магар сояе ёфтӣ з-офтоб.

Фуруд омад аз абр Симурғу чанг
Бизад, баргирифташ аз он гармсанг,

Бибурдаш дамон то ба Албурзкӯҳ,
Ки будаш дар он ҷо куноми гурӯҳ.¹

Суи баччагон бурд, то бишкаранд,
Бад-он нолаи зори ӯ нангаранд.

Бибахшуд Яздони некидиҳиш,²
Яке буданӣ дошт андар бувиш.³

Касеро, ки Яздон нигаҳдор шуд,
Чи шуд, гар бари дигаре хор шуд.

Ба Симурғ омад садое падид,
Ки «Эй мурғи фархундаи покдид,

Нигаҳ дор ин кӯдаки ширхор,
К-аз ин тухми мардӣ дарояд ба бор,

Зи пушташ ҷаҳонпаҳлавону радон
Биоянд монанди шери жиён.

Супурдем ӯро дар ин кӯҳсор,
Бибин, то чи пеш оварад рӯзгор!»

1
Куном – лона; бошишгоҳи дарандагон.
Диҳиш – бахшиш, ато, саховат.
Бувиш – будан, ҳастӣ, ҳаёт.