Шабистони он номвар паҳлавон,
Ҳама пеши он хурдкӯдак навон

Касе Соми ялро наёрист гуфт,
Ки фарзанди пир омад аз хубҷуфт.

Яке доя будаш ба кирдори шер,
Бари паҳлавон-андар омад далер.

Ки «Бар Соми ял рӯз фархунда бод,
Дили бадсиголони ӯ ганда бод!

Бидодат Худой, он чи мехостӣ,
Ҳаме ҷон бад-ин хоҳиш оростӣ,

Паси пардаи ту, аё номҷӯй,
Яке пок пур омад аз моҳрӯй,

Танаш нуқраи поку рух чун биҳишт,
Бар ӯ-бар набинӣ як андоми зишт.

1
Зи оҳу ҳамон, к-аш сапед аст мӯй,
Чунин буд бахши ту, эй номҷӯй!»

Фуруд омад аз тахт Соми савор,
Ба парда даромад суи навбаҳор,

Яке пирсар пури пурмоя дид,
Ки чун ӯ на диду на аз кас шунид.

Чу фарзандро дид мӯяш сапед,
Бибуд аз ҷаҳон яксара ноумед,

Битарсид сахт аз пайи сарзаниш,
Шуд аз роҳи дониш ба дигар маниш.²

Суи осмон сар баровард рост
В-аз он кардаи хеш зинҳор хост,

Ки «Эй бартар аз кажжию ростӣ,
Беҳӣ з-он физояд, ки ту хостӣ!

Агар ман гуноҳе гарон кардаам
В-агар кеши Оҳарман овардаам,

Ба пӯзиш магар Кирдгори ҷаҳон
Ба ман-бар бубахшояд андар ниҳон!

Оҳу – айб, нуқсон.
Маниш – табиат, сиришт.