Афсона дигар сӯи дар нарафт.
Занги дар боз омад, балки ин дафъа беист садо медод.
– Агар дарро кушодан нахоҳанд-чӣ? - тоқат накарда, овоз баланд намуд ниҳоят марди ҳамсоя.
Овози Неъмат гум шуд.
– Он чӣ, ки шунидам ба овози шавҳарат монанд не-ъ-а…

• овози Неъмат пайдо шуд паси дар аз нав.
  – Хайр чӣ?! - тоқат накарда, таркид Афсона.
  – Пас барои ҳамин дарро накушодӣ-а?
  Афсона ба ҷойи сӯи дар рафтан ба диван биншаст, шояд ароз кард.
  – Шавҳарам ин қадар гумону рашк набурда буд, вақте ки маро дида буд бо худи ҳамин Неъмат…
• маълум набуд инро ба марди ҳамсоя гуфт ва ё ба худаш ва ё ба Неъмати паси дар.
  Занги дар такрор гардид. Балки беист садо медод акнун занг.
  Марди ҳамсоя аз ҷониби дар чашм намеканд.
  – Не, ина бинанд-а, аз ҳад мегузаронад ҳама чиро. Кушодан нахоҳад чӣ?…
• тоқат накард боз марди ҳамсоя.
  Занги дар ҳамоно ист намекард.
  Марди ҳамсоя ниҳоят хест, сӯи дар рафт, яқин тоқати вай ҳам тоқ шуда буд аз занги думболадори беист.
  – Агар накушоем як рӯзи дароз занг мезанад вай,
• шояд барои Афсона гуфта буд марди ҳамсоя.
  Неъмат ҳанӯз ангушт аз болои тугмаи занг намегирифт, ҳарчанд дар акнун кушода меистод ва дами дари Афсона марди ҳамсоя меистод.
  – Зангро чунон пахш мекунӣ, ки гӯё худат соҳиби ин хонаву ин зан бошӣ-а?! - ба худ овардан хост марди ҳамсоя Неъматро.
  – Кӣ гуфт, ки ман бегона? - иллат кард Неъмат, ки бештар алағда мегардид.
• Аммо ту чӣ? Туро нашнохтам!
  – Шарт не, маро шинохтани ту. Баъд, агар ту бегона набошӣ ман ҳам бегона не.
  – Ин ҷо касе ҳақ надорад ғайри ман! - сухани Неъмат буд, ки қатъӣ садо дод.
  – Ҳақи ҳамсоя ба ҳақи Худо баробар гуфтаанду…
• суст омадан нахост марди ҳамсоя.
  – Кадом ҳақ?
  Марди ҳамсоя боз суст омадан нахост:
  – Ҳамон ҳақе, ки худи мо медонему Худованд!
  Неъмат аз ин бештар дар қаҳр шуда буд.
  – Беандеша будаӣ ту!
  Марди ҳамсоя бештар дар қаҳр шуд.
  – Мо ҳамсояҳо ин ҷо истода, ба ҳамсоя бадие накарда, ғайри некии ҳамсоя бадиашро нахоста, мо беандешаву ту не-ъа?!
  – Ҳа-а! Акнун фаҳмидам, барои чӣ Афсона тағир хӯрда будааст? Яқин зери таъсири файласафаҳои беақлонаи ту! - аз ин кашфиёт худаш бештар дар изтироб гардид ва барои ҳамин сари роҳаш, аз қаҳр, марди ҳамсояро дур афканда, ворид шудан хост ба хонаи Афсона.
  Аз зарби тани вай марди ҳамсоя ба паҳлӯдарӣ бархӯрд. Баъд мувозинаташро рост гирифта, тоб хӯрда ва ба Неъмат назар овард. Неъмате, ки ворид шуда буд ба хонаи Афсона.
  – Агар ношод шудани рӯҳи модарамро андеша намекардам, барои ин авбошиат туро чунон ҷазо медодам, ки!…
• овози марди ҳамсоя буд.
  Неъмат бо қаҳр тоб хӯрд ба ҷониби вай.
  – Ман медонам чӣ кор кунам модари туро! Ту бо ман баробар шуданӣ-а?…
• Неъмат паст нишондан мехост алоби чашми марди ҳамсояро.
• Очағар-е! - афзуда буд ҳоло вай.
  Ранги марди ҳамсоя тамоман дигар шуд.
  – Очаи ман солҳои зиёд зиндагӣ карду ҳеҷ кас, варо ягон бор, ин хел нагуфта буд.
  Очаи покдомани маро-а...
  – Аммо ман гуфтаму боз мегӯям!
  Нафас дар гулӯи марди ҳамсоя печида буд: яқин ба ҷойи басо нозуки вай чанг андохта буд Неъмат.
  – Ман номуси очаи худамро агар ҳимоя карда натавонам, писари очам ҳастам магар? - ва якбора аз китфи Неъмат дошту тарафаш кашид.