---

Неъмат дар хонадони худаш танҳо менишаст ва рӯи мизи паҳлӯяш чанги бештар нишаста буд.

---

Дар хонадони дигар, ки як вақтҳо Ромишу духтарчааш зиндагӣ ба сар мебурданд, ҳоло фақат як узви оила монда буд, яъне Афсона монда буд. Ва аз шавҳару духтари рафтааш фақат мактубе монда буд барои Афсона: «…Дадам, дар ин хонадон дигар истода наметавонад. Мегӯяд, ки «баъди ҳар чизи шуда, ин ҷо истоданам душвор». Бе дадам, бошад ин ҷо, истодани ман ҳам душвор, оча...»
Зани Ромиш, яъне Афсона назди тирезаи хона карахт монда, берун менигарист.
Менигарист ба шаҳри азими паҳно. Сахт андешаманд метофт вақтҳои охир.
Дилгиршуда метофт ва нигоҳаш андӯҳе дошт, ҳарчанд дар сурати танаи девор табассум мекард сони собиқа.
Бехабар буд, ки дараш нимроғ аст ва аз он чашми ҳамсояҳои ин сӯ ва он сӯ мегузаштаи долон ба вай мефитад ва яке аз роҳгузарон қадамашро суст карда меистад.
– Вақтҳои охир аксари вақт пӯшидани дарро фаромӯш мекунед аз думболи худатон.
Ин овоз чунон ногаҳон буд, ки Афсонаи назди тирезаро гӯё тарсонид. Якрӯя гашта, ҳамсоямард-чарминапӯшро дид.
– Ҳаа, мефаҳмам танҳогиро ман ҳам,

• аз остона гуфт марди ҳамсоя.
• Баъди марги очаи раҳматиам танҳогиро бештар ҳис кардам… Душвор будааст ин чиз, ҳамсоя…
  Афсона кадом эҳсосе зоҳир кардан хост гирди лабонаш барои ғамшарикии марди ҳамсоя. Ё шояд барои он, ки дар ин сину сол мардаки ҳамсоя танҳогиро нав эҳсос кардааст...
  Аммо худи Афсона ҳам гӯё танҳо буд дар хонаҳои калони холӣ. Гӯё селе бурда буд ҳама чиро аз ин ҷо, ки чунин холӣ метофт ба чашми Афсона…
  Ҳатто шаҳр низ гӯё холӣ метофт ба назари вай.

---

Афсона баъд дар хонаи Неъмат буд.
Ва ҳарду ёзида буданд рӯи бистари хонаи Неъмат.
Вале Неъмат ҳис мекард, Афсонаро кадом хайёлҳое банд медорад ҳанӯз.
– Пойҳом...

• нимғурма кард Неъмат.
• Ҳамин, ки поҳом пурра соз шуданд, меравам ман ҳам ба суроғат... ки ба қадри ту ҳам расидан лозим,
• ва вазъро сабук кардан хост.

Акнун бехавотир ҳам рафтан мумкин, ки шавҳарат нест дар ун хонадон,

• боз шухӣ кардан мехост вай.
  Афсона ҳанӯз ғарқи андешаҳо буд ва дилгир метофт.
  – Ман зиқ мешавам беҳад вақтҳои охир,
• лаб кушод Афсона як вақт, ки аз банди хайёлҳои худ халосӣ ёфта наметавонист.
  Неъмат аз бӯса кардани вай бозистод.
  – Ҳаа, шояд барои он, ки… Барои он, ки ту ба навозиш ва оғӯши ду мард баробар одат карда будӣ; оғӯши ман ва шавҳарат. Акнун, ки як ман мондаам…
  – Намедонам…
• оҳ кашид Афсона.
• Гумон мекунам сабаб дар чизи дигар ҳам бошад.
  – Яъне…
  – …Намедонам…
• Афсона гиря кард.
  Гиря мекард зери тани ҷавонмарде, ки бо вай аз сари ҷар парида буданд дар як шаби ишқварзӣ, дар гузаштаҳои на он қадар дур.
  – ...Гуфтам-ку, шояд шавҳаратро ёд ҳам карда бошӣ? - боз шухӣ намудан хост Неъмат.
  – Шавҳарам?...
• гӯё барои худ савол дод Афсона, ки чашмону рухсораш тар буд.

Шавҳарам?… Ҳаа…

• гӯё ҷавобе дарёфта буд акнун Афсона: - Вай мардаки бад набуд.
  Инро акнун… фаҳмидам...
  – Шояд варо аз нав дӯст дошта бошӣ-а? Шучеката дар назар дорам!…
  – Намедонам…
• боз оҳ кашид Афсона. Ва баъдан афзуд: - Охир вай он қадар пурбардорӣ мекард нисбати ман, ки...