Усули дигари ҷалби кормандон ин яке аз донишмандонро идеали худ интихоб намуда ва дар вақти сухан гуфтан овардани мисолҳо аз ашъору зиндагиномаи онҳо мебошад. Подшоҳони бузург барои нигоҳ доштани ҳокимияти хеш, донишмандону хирадмандони бузургро ба дарбор оварда, дар ҷамъомаду маҷлис фикру ақидаҳошонро тавассути онҳо татбиқ менамудаанд.
Вақте ки кормандон ва атрофиён мебинанд, ки шахсиятҳои бузург Шуморо дастгирӣ карда, фикрҳотонро ба мардум мегӯянд, меҳрубонии онҳо ва эҳтироми онҳо нисбати Шумо боз даҳчанд меафзояд, чунки донишмандону хирадмандон ихлосмандони зиёди худашонро доранд ва онҳо низ тарафдоратон мегарданд.

Умуман, доимо андешаи ҷалби дӯсти нав ва ё ихлосмандеро дар худ одат кунонед ва дар муддати кӯтоҳ дар дили аксар мардум чӣ хел ҷой гирифтанатонро худатон пай намебаред. Барои ин дар хотир дошта бошед, ки бо усули зӯрӣ ва ё маҷбурсозӣ муваффақият ба даст оварда наметавонед ва ягона усул ин ба дили инсонҳо роҳ ёфтан ва аз табиат лаззат бурдан аст.

Дар хиради менеҷменти муосири тоҷик усули навинеро пешниҳод менамоянд, ки онро «Оинаи якдигар» меноманд. Дар ин усул низ бо истифодаи қобилияти баланди зеҳнию касбӣ роҳбарон бояд чунин рафтор кунанд, ки ҳамчун оина ҳаракат ва хоҳиши дили кормандро инъикос карда тавонанд.
Тозагии оина ба ҳар як шахси соҳибақл айён аст. Дар он қаҷию ростӣ ва сафедию сиёҳӣ пурра намудор мегардад. Албатта, ҳар яки мо дар назди оина соатҳои дароз ба худ нигоҳ карда, дилҳои худро мебинем, аммо вақте бодиққат назар мекунем, торҳои мӯи сафед ва ожанги рӯй каме моро ғамгин мекунанд ва ҳатто ба оина бовар накарда боз наздиктар мешавему нигоҳи дигар мекунем.
Агар боз дар назди оина истода сухан гӯему ба мазмуни сухан ва рафторамон диққат диҳем, он гоҳ шояд бисёр ҳолатҳо ба худи мо писанд наояд. Аз ин хотир андеша бояд кард, ки барои кормандон роҳбар бояд оина бошад ва аз ӯ ибрат гиранд. Рӯирост бо тариқи эрод гуфтани рафторҳо ба ҳама писанд нест, аммо вақте ки Шумо айнан ӯро тақлид карда, шӯхиомез баён менамоед, кормандон ҳаловат мебаранд ва боварӣ пайдо мекунанд, ки роҳбар онҳоро дӯст медорад ва рафтори онҳоро мушоҳида намудааст. Гарчанде ки асли ҳодиса дигар аст, чуноне ки дар дӯстии Луқмони Ҳаким ба миён омадааст: