Ҳафтум, дар ҳақиқат агар мо боварӣ дошта бошем, ки бузургиро арзандаем ва кӯшишу меҳнат намоем, ҳатман ба он мерасем. Чуноне ки дар боло қайд карда будем, худи намуди зоҳирӣ ва рафторатон аллакай муҳитро бароятон муҳайё месозад. Агар бевосита ба ҳамон тараф ҳаракат дошта бошем, имконот даҳчанд гашта, тезтар ва болотар ба парвозҳои роҳбарӣ ноил мегардем.

Ҳамин тариқ, ҳар як роҳбар бояд подшоҳи рафтори худ буда, ҳар як нуқтаи инкишофи роҳбариро нуқтаи подшоҳӣ дониста, пайваста кӯшиши ба боло ҳаракат карданро бояд ба одати худ табдил диҳад.

Аммо қонунияти дигари роҳбариро аз ёд набояд фаромӯш кард, ки шитобкорӣ ва худро идора карда натавонистан ба гуфтаҳои боло муқобил буда, пеш аз мӯҳлат ва ё ҳаракати бевақт ба нотакрории роҳбариатон зиёни калон оварда, метавонад шуморо аз роҳ дур созад. Бинобар ин, доимо кӯшиш бар он диҳед, ки вақти роҳбариро дуруст дарк карда тавонед ва самаранок истифода намоед.

Ба ин хотир дар хиради менеҷменти тоҷик таъкид карда мешавад, ки роҳбари оқилу доно ҳолатро моҳирона ва хеле зиракона бояд истифода бурда, доимо онро дар назорати хеш қарор дода тавонад, то ҳокимиятро ба даст оварад ва ё мустаҳкам созад. Дар ҳолати ноқулай низ боз дар канор гирифтани худро фаромӯш накунад, то дар гирдоби сиёсат ғарқ нагардад.

Ривоят мекунанд, ки Луқмони Ҳаким подшоҳ буду лашкари бисёреро ҷамъ овард, ки аз зарурият хеле боло. Баъд аз муддате кор ба ҷое расид, ки онҳо аллакай ба фармони сардорони хеш итоат намекарданд. Луқмон маҷбур шуд, ки бо ҳамин низом ба душмане ҷанг оғоз кунаду хизматчиёнро ба фармони кумондонҳо зарурат пайдо гардад. Баъди чанде муборизаи бесарусомон худи лашкариён омада илтимосу зорӣ карданд, ки ба фармондиҳон зарурат доранд. Агар кумондонҳои ботаҷриба ба онҳо сарварӣ насозад, ҳамагӣ нобуд мегарданд.

Инро шунида, Луқмон ҳамаи лашкариёнро ҷамъ намуду хоҳиш кард, ки ду асп биёранд, ки яке аспи тозии серғайрат ва дигаре аспи пири барҷомонда бошад. Аспҳоро оварданд, Луқмон дар назди аспи пири барҷомонда сарбози ҷавони пургайратеро гузошт ва дар назди аспи ҷавон сарбози таҷрибадори солрафтаро ва фармон дод, ки думи аспонро кананд. Сарбози ҷавони пургайрат гарчанде думи аспи пири барҷомондаро дошта зӯр мезад, аз он тори мӯеро