Маҳ шуд ҳазор бор ҳилолу ҳилол бадр,
Дидем вазъи олами нуқсу камолро.

Ҳамчу оташ ҳаркиро дуди талаб дар сар бувад,
Ҳар хасу хораш ба авҷи муддао роҳбар бувад.

Бедил шуҷоату мардонагиро нишони боарзиштарини мардҳо номида, қайд мекунад, ки ғайрату шуҷоати мардони майдон ҳеҷ гоҳ пинҳону ноайён намемонад. Овозаи он ба гӯши мардум ҳатман мерасад. Агар баъзе ноҷавонмардон нисбати онҳо дурӯғ ҳарф зананд, теғу шамшери онҳо ба забон омада эшонро ҳатман муаррифӣ менамоянд:

Ҷавҳари ғайрат дар ин майдон намемонад ниҳон,
Теғ мегардад забону меситояд мардро.

Бедил, ин дунё на имрӯз имтиҳонгоҳ асту бас,
То ҷаҳон боқист, зан меозмояд мардро.

Хоки ғурбат кимиёи мардуми некахтар аст, Қатра дар гарди ятими хушк чун шуд, гавҳар аст.

Оламеро мекашад зери нигини эътибор,
Гар шавӣ бар обрӯи хеш чун гавҳар муҳит.

Бедил низ мисли дигар донишмандони форсу тоҷик илму дониш ва асрори дунёро беканор шуморида, мавҷудияти моро бо андозаи афшондану ҷунбондани боли магас дониста, таъкид бар он месозад, ки тани худ ба осудагию оромӣ мадеҳ, доимо дар ҳаракат, талош ва ҷустуҷӯ бош, то аз худ огоҳ шавӣ ва моҳияти ҳастии худро дарк намой.

Вуҷуди ту монанд ба ғубор асту ноумедии саропои моро фаро гирифтааст.
Агар ноумедиро ба чашми худ назар кардани бошӣ ва аз он панд гирифтан хоҳӣ, ба саропои вуҷуди худ назар кун. Намунаи зиндаи ноумедӣ ҳастии мост.