1. Орому ботамкин бош, ҳалим бош ва ба каму беши масоил ранҷур мабош дар ғазаб машав:
   Худнамоиҳо касофатҷаҳарист, Шиша, то дар санг мебошад парист.
   Эътибор ин ҷо надорад офият, Шамъ сар то пош помоли сарист.
   × × × × × Пояи эътиборҳо фитнакамини офат аст, Дар ҳама ҷо ба кӯҳсор зилзила бештар шавад.
   × × × × × Бедил, ҳадафи новаки офот бузургист, Маҳ то ба камолаш нарасад, нур нагирад.
   × × × × × Сари гул нокарда озодӣ махоҳ, Ин самар вақфи баҳори бебарист.
   Мардро дар халқ мунсиф зистан, Бар сипеҳри авҷи иззат меҳварист.
   × × × × × Дар халқ буруни халқ будан ғалат аст, Сӯҳбат бо зиндагист, бо мурдан нест.

Дӯстдории табиат, тоза нигоҳдории муҳити зист, ҳаловат бурдан аз патонҷи меҳнати пурмашаққат, шинохтани зебоӣ ва эҳтироми он, хулоса, кӯшиши ноил гаштан ба «зиндагии хуб» ҳидояти шоир мебошад:
Ёрон дар ин чаман бе такаллуф тараб кунед, Ин ҷо ҳизоб ҳам шаби идест золро.
× × × × × Тавсири ҳусну кубҳи ҷаҳон то кашидаанд, Бар ранг дидаанд муқаддам зуғолро.
× × × × × Ҳайратдамидаам гули доғам баҳонаест, Товуси ҷилвазори ту оинахонаест.