Дар ин қисми китоб мо ба Шумо, хонандаи азиз, бахше аз ғазалиёти Бедилро бо мақсади рӯшноигириатон оид ба хиради роҳбарӣ ва хирадмандии худогоҳӣ аз нигоҳи пурасрори шоири форсигӯ пешниҳод менамоем. Қобили зикр аст, ки мушкилфаҳмии ғазалиёташро Бедил ба он таъкид месозад, ки ӯ бо забони дигар кас, забони маҳбуб, маҳбуби ҳақиқӣ Худованди Карим сухан мегӯяд:

Он чи дар ин доира савту садост,
Пардаи ороиши ҳамди Худост.

---

Ғаври маъниям душвор, фаҳми матлабам мушкил,
Бедил, аз забони ӯст, ин мане, ки ман дорам.

---

Маънии баланди ман фаҳми тунд мехоҳад,
Сайри фикрам осон нест, кӯҳаму кӯтал дорад.

---

Маънӣ аз ҳафсалаи фаҳм баланд афтодаст,
Хирмани мо ҳамон донакашонаш мӯранд.

---

Ҷуз имтиҳони фитрати ёрон мурод нест,
Бепарда маъние, ки ба имо навиштаем.

Шоир инкишофи босуботи башариро сарчашмаи ҳамаи муваффақиятҳо ва орзую умедҳо дониста, инсонро бо донишу донишмандӣ ҳидоят менамояд. Ӯ ба қобилияти зеҳнии одам ва зарурати интихоби озодии фаъолият баҳои баланд дода, роҳбарии бехирадонаро маҳкум карда, онҳоро нодону бадрафтору тирадил шуморида, монеаи асосии парвозҳои ақлонӣ мегӯяд:

Бедил, аз болу пари баста наояд парвоз,
Ғунча то во нашавад, ҷилва набахшад бӯро.

---

Ҷаҳл бошад тамаи халқ зи саркашсифатон,
Ҳеҷ доно зи гули шамъ нахоҳад бӯро.