ҲИКОЯТ

Донишманде буд дар шаҳри Ҳирот. Марди маъруф буд. Ӯро вақте пеши Худованд оварда буданд, магар иттифоқ чунон афтода буд, ки Султони шаҳид анораллаҳи бурҳонаҳу ба Ҳирот шуд ва муддате мақом афтод ва Абдураҳмон, ки ҳолии ӯ буд, дар сарои ин пири олим фурӯд омада буд. Рӯзе пеши Султон дар шароб хӯрдан гуфт: - Ин пир хонае дорад ва шабу рӯз дар он ҷо мешавад ва намоз мекунад. Ва ман дари он хона имрӯз бикшодам, сабӯи шароб дидаму бути биринҷин. Ҳама шаб шароб мехӯраду бутро саҷда мекунад. Сабӯи шароб ва бути биринҷин ба хештан оварда.

Чунон донист, ки чун ин сухан ба Султон бигӯяд, Султон бифармояд то ҳамон соат ӯро бикушанд. Аммо Султон ғуломеро бифиристод ба талаби он пир ва якеро бо банда, ки кас фирист ва он донишмандро пеши хеш хонд. Ман надонистам, ки хондани ӯ аз баҳри чист, пурсид, Абдуҷаббор ва ҳам соат кас омаду гуфт: - Касеро мафирист ва ӯро махон. Дигар рӯз аз Султон пурсидам, ки дирӯз хондани ин пири олим аз баҳри чӣ буд? Гуфт: - Аз баҳри бебокии Абдуҷаббор.

Пас, ин ҳикоят бо банда бозгуфт. Пас Абдураҳмонро гуфт: - ҳарчанд ту ин сухан ба ман гуфтӣ ва сабӯи шаробу бути биринҷин пеши ман овардӣ, ман бе ҳақиқате ҳукм нахоҳам фармуд, валекин ту рост бигӯ, ки рост гуфтӣ, ё дурӯғ? Гуфт: - дурӯғ гуфтам. Гуфт: - Эй ноҷавонмард, ба он пири олим чаро дурӯғ гуфтӣ ва қасди хуни ӯ кардӣ? Гуфт: аз баҳри он ки чун ту ӯро бикӯшӣ, сарои ӯ ба ман бахшӣ.

Ва бузургон гуфтаанд: «Шитобзадагӣ кори дев аст ва дирангӣ кори Худой ва корҳои нокардаро тавон кардан, валекин кардаро натвон ёфтан»

Бузургмеҳр гӯяд: «Шитобзадагӣ аз сабуксорӣ бошад, пайваста пушаймону ғамнок бошад. Ва шитобзада, ҳамеша andar сарзаниш бошад ва ҳар замон тавба мекунаду узр мехоҳад ва маломат мешунавад».

Ва амирулмӯъминин Алӣ алайҳиссалом мегӯяд, ки оҳистагӣ андар ҳама корҳо маҳмуд аст, илло дар кори хайр, ки дар он кор ҳарчанд шитоб бештар кунанд, беҳтар бошад...