А. ШАРИФИ.

Ман ба мактаб меравам

Эй зочаи кокулсиёҳ,
Бад-бад накун бар ман нигоҳ!
Донояки ман, гӯш кун,
Ҳафтсола гаштам ман кунун.
Бояд нагоҳ мактаб равам,
Боаклу донотар шавам.
Охир, ҳама дугонаҳо —
Парвини шӯҳу Дилрабо,
Зебову Гулнору Анор,
Ҳам Гулбаҳори беқарор
Оянд мактаб шодмон,
Ман ҳам равам ҳамроҳашон...
Аз чӣ ҳамӯшӣ, гап бизан,
Эй зочаи хушрӯи ман?
Бозӣ кунам ҳамроҳи ту?
Вақтам канӣ, охир, бигӯ?