Ту дар ин зиндагӣ бовар дорӣ. Ман не. Ин мояи ҳасад ва нафрати ман аст.
Вале ман ин имони туро мешиканам. Духтараш бо набераҳояш аз они шумост. Ва ин масҷид ҳам ҳарами шумост.
Ў ҳанўз аз гўшҳои мўйсафед сахт медошт. Сарбозҳои гуруснаву ваҳшӣ аҳли аёли ўро ба даруни масчид мекашиданд. Онҳо пархош мекарданд, дод мезаданду фиғон мебардоштанд. Гўё қиёмати Чингизу Темур аз нав оғоз шуда буд. Эй бадбахт, эй осӣ кишваре, ки сарнавиштат гаштаву баргашта тўли қарнҳо такрор шудаасту мешавад. Эй кушта аз дасти ҳасудон! Эй ғорат шуда аз дасти ғуломон! Эй самандари фарҳангу имон! Эй баррустанда бар осмони имон! Масҷид дили туст. Ту бо як ҳидоят наҷот ёфтаӣ. Инон бо ҳазор пайғамбар ҳанўз дар ғафлат, ҳанўз дар ҷаҳолат мондаанд. Фақат ба як тағйир:
дирўз шабушкхор буданд, имрўз одамхор шудаанд!
– Шабушкхорҳо одамхор шудаанд! – фарёд зад мўйсафед. Гўё осмон фурў афтода буд ва замин зери пояш мелағжид. – Эй ноболиғони имтиҳони худшиносӣ, шумо дар назди худованди хеш бокира ҳастед.
Эй зояндагони банной аввалу охир, масҷид дар нигоҳи дили шумо бино мешавад. Пойи касофат он ҷо мешиканад, боли куфр месўзад. Эй қалъаҳои имон, шумо бегуноҳед. Бовар кунед, хуршед аз кишвари умедҳои шумо тулўъ мекунад. Фурўғаш намудор аст. Боқӣ, ин ҳама фақат бод аст, бод! Эй бурсҳои имон, он ки панҷа ба домони исмати шумо задааст, бод аст, бод!
Афсар аз хашм гўши мўйсафедро меканад ва ба тарафи пирону занон фарёд мекашад: