Одамон ду-ду сайр мекарданд. Ба ногоҳ овози аз дур ба гўш расандаи зане ба гўшам расид, ки мегуфт:
– Ист… Як дам исто!
Вале ман ба он аҳамият надода, боз ба роҳи худ рафтан гирифтам. Овоз торафт аз наздиктар ва баландтар садо медод. Ман гумон кардам, ки модаре бачаи хурдашро рўфта фарёд мекунаду вай гурезон аз ўст. Вале ин тавр набуд. Чун ба паси сар нигаристам, ба ҷуз зани ба сўйи ман даванда каси дигар наменамуд. Ҳайрон шудам, ки ў кист. Ба ман чӣ кор дорад. Чаро ба ман амри истодан мекунад. Намедонам, ки аз чӣ буд, ҳайратам ба тарс мубаддал шуд.
Зан бо ду дасти ба пеш ёзонда торафт ба ман наздиктар мешуд. Овозаш меларзид.
– Ист… Як дам исто!
Ман истодам. Ў медавид. Ниҳоят ба наздам расида, бо ҳайрат ба ман менигарист. Нафасаш базўр мебаромад, то даме дамашро гирифт, ором буд. Мўйи сараш сап-сафед шуда буд. Чеҳраи пурожангаш аз давидан суп-сурх шуда буд. Ў дасти чапашро ба китфам гузошта оҳ кашид. Нафасаш чунон гарм буд, ки гумон мекардӣ лаҳми ҷигараш аз ҳасрати дил сўхта пора гардидааст. Сурхии рўяш асли худранги заъфаронӣ гирифт. Ба назар чунин мерасид, ки гўё ў аз хурдӣ аз панҷаи касалӣ раҳо нашуда бошад, бо овози хаставу гирифта гуфт:
– Ту дар ин роҳ ҳар бегоҳ касеро мекобӣ?
– Не? Ман ҳамту сайр мекунам.
– Боз гуфтанд, ки дар ин кўча бо Шаҳло дилбохтиву барои ба ў наздик шудан иҷора мекобӣ. Ў миҷҷа назада ба зайл ба назари таҳқиқ ба ман менигарист.