Ало кокутичин, бодо насибат,
Ки яксар рў зада симу зари кўҳ.

Фурўғи обшорон дар дили туст,
Дурахши чашмасорон дар дили туст,
Фурўзону фурўзону фурўзон,
Чароғи лолазорон дар дили туст.

Ниҳонию ниҳонию ниҳонӣ
Куҷоҳо меравӣ аз мо, ҷавонӣ?
Гурези ту надорад ҳеҷ суде,
Ки бе мо худ дар ин дунё намонӣ.

Басо дилбар, ки ҷавлон дораду бас,
Басо ошиқ, ки афғон дораду бас,
Басо раҳбар фақат дорад салобат,
Басо олим, ки унвон дораду бас.

Биё як шаб суруде бо ту хонам,
Ба поят рақс-рақсон ҷон фишонам,
Агар канда шавад тори дуторам,
Ду тори кокулат дар он нишонам.

Маро гаҳ васф, гоҳе ганда карданд,
Ба ҳолам ашкрезон ханда карданд,
Дар ин номардиҳо мардонагиест,
Маро сад бор кушта зинда карданд.

Чи мешуд, ки таги дарвоза бошӣ,
Ба атри зираву ҳулбўи ошӣ,
Чӣ мешуд, ки барояд модари ту
Бо истиқбол бо парвозапошӣ.

Муҳаббат корвонро монад, эй дил,
Барад бо ҳамрават рўзе ба манзил,
Дарояш ҳамнавои он мақомест,
Ки эҷодаш бувад пайваста мушкил.