Саҷда карду рафт гирёну хароб.
Гашт девона зи ишқи фатҳи боб.
Пас ту, эй ношустарў, дар чистӣ?
Дар низоъу дар ҳасад бо кистӣ?
Бо думи шере ту бозӣ мекунӣ,
Бар малойик турктозӣ мекунӣ.
Дар рухи маҳ айббинӣ мекунӣ?
Дар биҳиште хорчинӣ мекунӣ?
Гар биҳишт – андар равӣ ту хорҷў,
Ҳеч хор он ҷо наёбӣ ғайри ту.
Мебипўшӣ офтобе дар гиле?
Рахна меҷўйӣ зи бадри комиле?
Офтобе, ки битобад дар ҷаҳон,
Баҳри хуффоше куҷо гардад ниҳон?
Айбҳо аз радди пирон айб шуд,
Ғайбҳо аз рашки эшон ғайб шуд.
Боре аз дурӣ зи хидмат ёр бош,
Дар надомат чобуку бар кор бош.
То аз он роҳат насиме мерасад,
Оби раҳматро чӣ бандӣ аз ҳасад?

ДОСТОНИ
ШАЙХ ВА МУРИДИ АЙБҶЎ

Марди пире доноеро туҳмат зад, ки одами баде аст ва ба роҳи рост намеравад, бо ин ки некўкор нест, чӣ гуна дигаронро ба некӣ мехонад? Яке аз муридони пир гуфт:
– Чунин мардеро туҳмат задан аз адаб дур аст.