Ногаҳон ҳазорон моҳӣ ҳар як сўзане бар лаб рўйи об омаданд.

Сар бароварданд аз дарёи Ҳақ,
Ки бигир, эй шайх, сўзанҳои Ҳақ.

Шайх гуфт:
–Худои ман, сўзани худамро мехоҳам, на сўзанҳои зарринро!
Дар ин ҳангом моҳии дигаре аз миёни моҳиён сўзани онро аз дарё берун кашид ва пеши ў гузошт. Пас аз ин ҳодиса Иброҳим рў ба он мард карду пурсид:
– Оё дилҳо беҳтар аст ё мулки дунё? Он чӣ ту мебинӣ, сурати зоҳирии салтанати маънавӣ аст. Чашми дил боз кун!
Ҳазрати Юсуф (а) пироҳанашро фиристод, ки ба чашмҳои падараш бимоланд, то бино шавад. Дар одамӣ панҷ ҳис бо якдигар пайвастаанд. Неруи яке сабаби неруи дигарест:
Дидани дида физояд ишқро,
Ишқ дар дида физояд сидқро.
Сидқ бедории ҳар ҳис мешавад,
Ҳиссҳоро завқ мўнис мешавад Чун яке ҳис ғайримаҳсулот дид,
Гашт ғайбе бар ҳама ҳисҳо падид.
Чун зи ҷў ҷаст аз гала як гўсфанд.
Пас паёпай ҷумла он сў барҷаҳанд.

Ҳангоме ки ту ба худ ғолиб шавӣ ва ҳавоси Худо дар ихтиёр бигирӣ, ҳамаи ҳастӣ ба ту ҳоҷатманд хоҳад шуд.
Ҳиссҳо бо ҳисси ту гўянд роз Бе ҳақиқат, бе забону бе маҷоз.

Чун он мард нуфузи калима ва неруи маънавии Иброҳимро дид, дар дил нолид, ки моҳиён аз тавоноии Иброҳим огоҳанд ва ман ҳанўз надонам, аз моҳиён камфаҳмтарам.