– Чӣ фикри хубу олиҷанобе!
Он гоҳ бо ҳайрат пурсид:
–Ту бо ин ҳушу дониш чаро пиёда сафар мекунӣ? Ва ба дилаш гузашт, ки ўро ҳам пушти худ савор кунад.
«Инчунин ақлу кифоят, ки турост,
Ту вазирӣ ё шаҳӣ, баргўй рост».
Гуфт: «Ин ҳар ду наям, аз омаам,
Бингар андар ҳолу андар ҷомаам».
Гуфт:
–Шутуру гов чандто дорӣ?
Гуфт:
–На гов дорам, на шутур.
Гуфт:
–Хонаву дуконат куҷост?
Гуфт:
–Надорам.
Гуфт:
–Пас ҳама сармояат пули нақд аст?
Гуфт:
– Пул ҳам надорам!
Побараҳна, танбараҳна медавам,
Ҳар кӣ ноне медиҳад, он ҷо равам.
Араб гуфт:
–Эй мард, аз ман дур шав! Ақлу дониши ту чӣ кор меояд? На хона дорӣ, на гов, на нону на уштур. Бори шутури ман як тараф рег бошад, як тараф гандум беҳтар аст, ки мисли ту нодори тиҳидаст ва рўзгорам монанди ту хароб бошад. Доноӣ ва ҳуш бояд барои беҳбудии кори зиндагӣ бошад ва аз он ба худу ба дигарон баҳрае бирасад:
Фикр он бошад, ки бигшояд раҳе,
Роҳ он бошад, ки пеш ояд шаҳе.