Чунин хонаи бедару девор, берангу равған чаро бояд ҷойи ту бошад?
Кўдак мегуфту мегирист.
Дар миёни ҳамроҳон Ҷўҳӣ–далқаки маъруфи араб ва падараш ҳам буданд.
Ҷўҳӣ, ки суханони писараки падармурдаро мешунид, рў ба падари худ карда гуфт:
–Накунад, ки ин мурдаро ба хонаи мо баранд. Падар гуфт:
–Эй нодон, ин чӣ сухан аст, ки мегўйӣ?
Ҷўҳӣ гуфт:
–Магар намешунавӣ, писараш чӣ мегўяд? Ин нишонаҳо, ки аз гўри падараш медиҳад, ҳама нишони хонаи мост, ки на дар дораду на равзан, на ҳавою на рўшноӣ, бўйи ғизое ҳам аз он намеояд.
Гуфт Ҷўҳиро падар: «Аблаҳ машав»
Гуфт: «Эй бобо, нишониҳо шунав».
Ин нишониҳо, ки гуфт ў як ба як,
Хонаи морост бетардиду шак.
На ҳасиру на чароғу на таом,
На дараш маъмуру на саҳну на бом.
З-ин намат доранд бар худ сад нишон,
Лек кай бинанд онро тоғиён?
Хонаи он дил, ки монад бе зиё
Аз шуои офтоби кибриё,
Тангу торик аст чун ҷони ҷуҳуд,
Бенаво аз завқи султони вадуд.
На дар он дил тофт нури офтоб,
На гушоди арсаву на фатҳи боб.
Мардуме ҳастанд, ки дар ҳасад хонаи дилашон чун гўр тангу харобу торик аст. Гўр хуштар аз чунин дил мар туро!
Гўр хуштар аз чунин дил мар туро,
Охир аз гўри дили худ бартар о.