Гар маро худ қуввати рафтан будӣ,
Хонаи худ рафтаме в-ин кай шудӣ?
Ман агар боақлу боимконаме,
Ҳамчу шайхон бар сари дукконаме».

ДОСТОНИ
СОҲИБХОНА ВА ДУЗД

Шабе дузде ба хонаи марде омад. Мард бедор шуду дар пайи дузд давид. Дузд медавиду ў ҳамчунон дунболаш мекард. Қариб буд, ки ўро бигирад, фарёде шунид.
Касе ўро садо мекард, ки «зуд баргард ва биё, бибин ин ҷо чӣ хабар аст». Мард гумон кард, ки дузди дигаре ба хонаи ў омадааст ва аз тарси ин ки ба зану фарзандаш осебе нарасад, баргашт ва аз садокунанда пурсид:
–Чӣ хабар аст?
Гуфт:
–Биё, пайи пойи дуздро пайдо кардам!
Соҳибхона гуфт:
–Ман худ дуздро дидам ва қариб буд, ки ўро ба чанг дарорам. Ту маро даъват мекунӣ, ки нишони пойи ўро бубинам?
Он мард гуфт:
– Нишони пой ҳақиқат аст.
Соҳибхона гуфт:
–Дидани дузду таъқиби ў ва қариб доштани ў муяссар буд, то он даме ки ту садоям задӣ, бештар ҳақиқат аст. Ё ту марди аблаҳ ҳастӣ ё ҳамдасти дуздӣ, ки барои гурезонидани ў ин бозиро ба ному кўмаки ҳақиқат пеш гирифтаӣ!

Гуфт: «Таррорӣ ту ё худ аблаҳӣ,
Балки ту дуздиву з-ин ҳол огаҳӣ.
Хасми худро мекашидам ман кашон,
Ту раҳонидӣ варо, к-инак нишон!»