Боғбони доно, ки зарари ду танро кам карду худро бо мулло танҳо ёфт, бар сари ў дод зад, ки ин ҷо чӣ мекунӣ? Ту ҳокими шаръӣ ё молимардумхўр?
Шуд аз ў фориғ, биёмад, к-эй фақеҳ!
Чӣ фақеҳӣ? Эй ту нанги ҳар сафеҳ.
Фатвият ин аст, эй бубридадаст,
К-андаройиву нагўйӣ амр ҳаст?
Ин тавр шаръи Паёмбарро ба кор мебандӣ? Магар на дасти дуздро бояд бурид? Ҳар кас дуздӣ кунад, бояд дасташро бибуранд. Ту ҳокими шаръӣ, агар дуздӣ кунӣ, ҷазои ту чист?
Мулло, ки фиреби боғбонро хўрда буд, гуфт:
– Ҳар чӣ ба сарам меояд, сазои ман аст.
Ҳар чӣ мехоҳӣ, бикун. Сазои ин ки дўстони худро дар бадбахтӣ мепартояд, беҳтар аз ин нест.
Гуфт: «Ҳақ астат, бизан, дастат расид,
Ин сазои он ки аз ёрон бурид».

ДОСТОНИ
ДАЛҚАКУ МУЛЛО

Масхарабозе зани фоҳишаро ба ҳамсарӣ гирифт.
Муллое ўро диду сарзаниш кард, ки чаро чунин ҳамсаре баргузидааст. Агар бо ў машварат карда буд, зане хубу ороста ва покдоман барои ў хостгорӣ мекард.
Далқак1 гуфт:
Гуфт: «Нўҳ мастури Солеҳ хостам,
Қаҳба гаштанду зи ғам ман костам.

. Далқак – масхарабоз.